Biały balonik (1995) czyli noworoczna przypowieść o dziecięcym świecie. Film w reżyserii Dżafara Panohiego powstał na podstawie scenariusza Abbasa Kiarostamiego. Pozornie jest to film o banalnej fabule, jednak gdy przejrzeć się mu dokładniej, można uznać go za dzieło otwierające drzwi do wielu światów, nawet stosunków polsko-irańskich!

           Ta filmowa opowieść pokazuje kolejne minuty z życia pewnej rodziny tuż przed obchodami perskiego Nowego Roku (Nou Ruz), który przypada 21. marca. Dorośli zajmują się ważnymi rzeczami. Ojca głównej bohaterki - najlepszej uczennicy pierwszej klasy - słyszymy, gdy zirytowany wysyła syna po mydło, szampon. Dziewczynka określa go jako osobę, która jest przed kapielą zła a po niej senna... Matka robi zakupy, sprząta, zarządza skromnym domowym budżetem, nie ma głowy zajmować się dziecięcymi marzeniami. O to by spełnić wielkie marzenie małej Razije, zabiega jej niewiele starszy brat: ubłagał matkę, by dała dziewczynce pieniądze na wymarzoną rybkę, nieodłączny element haft sinu, czyli nouruzowego ołtarzyka.

            Jednak małe rzeczy w świecie małych ludzi nabierają wielkiego znaczenia: zakup rybki staje się niezbyt miłą, a na pewno pouczającą historią z happy endem. Dziewczynkę w drodze do sklepu spotykają  przygody (gubi pieniądze), konfrontuje się ze światem dorosłych.

            Razije spotyka różne osoby: są wśród nich derwisze, żołnierz oraz starsza pani, która jej pomaga w rozwiązaniu problemu. W rolę tej ostatniej wcieliła się Polka Anna Borkowska. Na marginesie warto dodać, kim ona jest. Wraz z Armią Andersa przybyła ona do Iranu, by już na zawsze zostać na przyjaznej irańskiej ziemi, uznając ją za swą przybraną ojczyznę. Na marginesie dodam, że poruszające losy pani Borkowskiej zostały opowiedziane w dokumencie Chosrowa Sinajego pt. Zagubione requiem. Za propagowanie wiedzy o losach Polaków, Sinaji został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

            Biały balonik otrzymał międzynarodowe nagrody. Dżafar Panohi jest także autorem kontrowersyjnego Kręgu (2000), który choć jest zakazany, znalazł widzów w Iranie. Reżser, mimo propozycji wyjazdu z Iranu, został w kraju i walczy z przeciwnościami – cenzurą, z mniej lub bardziej utrudniającymi pracę filmowców przepisami. Trzeba przy tym zaznaczyć, że twórcy filmowi zmuszani są uciekać się do różnych wybiegów, by ich produkcje mogły powstawać. Ponieważ cenzura w mniejszym stopniu ingeruje w produkcje z bohaterami dziecięcymi, wielu autorów robi filmy, w których główne role grają dzieci.

            Dla mnie Biały balonik jest obrazem realistycznym, mocną historią o świecie dzieci, w którym małe marzenia stają się sposobem na osiągnięcie choćby przemijającego szczęścia. Gdy wsłuchać się w kwestie bohaterów, prześledzić kolejne sceny, ten film staje się nieprzeciętną analizą irańskiego „podwórka”.

Polecam. Film można obejrzeć m.in. w TVP Kultura.

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytuł:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybiałyżółty -rozmiar-malutkimałyśrednidużyogromny
	Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."