arabia - Ahmed Habib "Palestyńskie rytmy ruchu oporu"

Ahmed Habib "Palestyńskie rytmy ruchu oporu"

tłum. Piotr Chmielarz

środa, 19/11/2008

Jackie Reem Salloum reżyser filmowy i działaczka jest jednym z głównych uczestników w ruchu, który ma zwiększyć globalne zainteresowanie palestyńską sztuką. Urodzona w Dearborn Michigan rodzice pochodzenia palestyńskiego i syryjskiego na jej sztukę wywarły wpływ doświadczenia z życia w arabskiej diasporze.

Pod koniec okresu życia jako nastolatka ona studiowała w znanej szkole artystycznej Steinhardta na Uniwersytecie Nowy Jork, gdzie ona uczyła się jak interpretować tradycyjne symbole amerykańskiej kultury jak automat z gumami do żucia żeby włączyć weń odniesienia do rewolucyjnych postaci takich jak Musa Kazim Pasza al-Husejni burmistrz Jerozolimy usunięty w latach 20 z stanowiska z powodu sprzeciwu wobec prowadzonej przez Brytyjczyków prożydowskiej polityki.

W 2005 roku na Festiwalu Filmowym w Sundance Salloum przedstawiła Planet of the Arabs dziewięciominutowy film o tym jak Arabowie są przedstawiani w mediach. Jednakże dopiero ostatni film Salloum Slingshots Hip Hop pokazany ostatnio na Festiwalu Filmów Palestyńskich w Toronto sprawił, że krytyka zwróciła na nią uwagę.

W 80 minutowym dokumentalnym filmie Salloum przedstawiła życie i sztukę palestyńskich artystów hip hopu żyjących w warunkach izraelskich okupacji. Grupy takie jak DAM z zubożałych gett Lyd w Iraku i P.R. z Gazy wniosły nową energię w kulturalny ruch oporu.

Dziennikarzowi Al-Dżaziry udało się złapać Salloum w Toronto, gdzie ona dyskutowała o jej sztuce i filmie i przeszkodach, z jakimi ona zmagała się przez lata.

Al-Dżazira: Dlaczego uważasz, że twój film jest przejawem ruchu oporu?

Salloum: Każdy Arab, który swoją pracą podważa stereotypy i państwową zagraniczną politykę, lub, który tworzy prace odzwierciedlające naszą kulturę i historią bierze udział w ruchu oporu. Ten film ciągle jest pokazywany na festiwalach na świecie, gdzie wielu ludzi po raz pierwszy widzi obrazy Palestyny i Palestyńczyków. Raperzy przedstawieni w filmie ukazują na swój sposób życie Palestyńczyków. Film spełnia także rolę edukacyjną. Jest wykorzystywany na lekcjach w wielu liceach i koledżach w Ameryce. Studenci z takich obszarów jak Brooklyn, gdzie dominują Czarni Latynosi, meksykanie są inspirowani przez walkę Palestyńczyków. Oni widzą związki pomiędzy ich własną walką a opowieściami o życiu w okupowanej Palestynie i w państwie Apartheidu w Izraelu opisanym w lirykach palestyńskich raperów. Studenci z Ameryki także piszą własne piosenki hip-hop ku czci raperów w Palestynie z wykorzystanie mieszanki arabskiej i amerykańskiej muzyki. One również podobnie jak film są formą ruchu oporu.

Jakie przeszkody napotkałaś kręcąc film?

Kiedy próbowałam zebrać pieniądze na realizację projektu, musiałam zawsze podkreślać fakt, że ten film jest o palestyńskim ruchu hip hopowym. Większość ludzi zakładała, że mój film jest o Izraelczykach i Palestyńczykach nawiązujących kontakty poprzez hip hop, ale kiedy oni dowiadywali się, że jest on tylko o Palestyńczykach oni tracili zainteresowanie. Ewentualnie skończyły mi się fundusze i musiałam powrócić do domu do moich rodziców, gdzie pracowałam w rodzinnej lodziarni. W dzień nabierałam kulek do lodów, w nocy pracowałam nad filmem, pieniądze na film pochodziły z mojej wypłaty. Pod koniec filmu możecie przeczytać „Produkcja świeżych Booza (lody w języku arabskim)” to jest moje podziękowanie dla nich. Bez nich i wsparcia z strony wspólnoty i innych artystów nie zdołałabym zdobyć funduszy na zrobienie filmu. Musiałam także stawić czoła przeszkodom w czasie kręcenia filmu w Izraelu. Dla Amerykanina arabskiego pochodzenia przejście przez lotnisko Ben Guriona jest zawsze wyzwaniem a przedostanie się do Gazy jest o wiele trudniejsze. To jest szczególnie prawdziwie, kiedy oni wiedzą, że masz związki z Palestyną. Zawsze byłam zatrzymywana i przesłuchiwana czasami przez więcej niż siedem godzin.

Stres przychodzi, ponieważ nie wiesz czy będziesz mógł dalej wejść. Mam wielu arabskich przyjaciół, którym uniemożliwiono wjazd. Kiedyś funkcjonariuszy izraelscy zniszczyli moją kamerę zanim mi ją zwrócili, i od tej pory, gdy tam podróżują nigdy nie biorę żadnego sprzętu ani taśm. Nie sądzę, żeby oni się mnie bali. Oni po prostu nie chcą żeby ich obraz został zniszczony. W tym sensie Izrael traktuje każdą kamerę jako groźbę. W USA naprzykład obraz Izrael jest ściśle kontrolowany. Nigdy nie słyszymy jakiejkolwiek krytyki w stosunku do polityki Izraela, Nawet, gdy amerykańscy cywile jak Rachel Corrie są zabijani przez izraelskie buldożery, izraelskie działania są usprawiedliwiane w mediach jako część ich walki przeciwko jak to się ich nazywa terrorystom z Gazy.

Jaki jest związek pomiędzy palestyńskimi a izraelskimi raperami?

Nie chciałam robić filmu o Izraelczykach i Palestyńczykach nawiązujących porozumienie poprzez rap, ponieważ czegoś takiego w tamtejszej rzeczywistości hip hopowej nie ma. Nie istnieje współpraca pomiędzy palestyńskimi a izraelskimi raperami. Najbardziej popularny izraelski artysta hip hopowy jest prawicowym syjonistą, którego widownia na jego występach wzywa do zabijania Arabów. Palestyńscy raperzy i ich widzowie nigdy nie wzywają do zabijania Izraelczyków, lub Żydów. Istnieje niewielu postępowych izraelskich raperów, którzy wspierają palestyńskich hip hopowców współpracują z DAM i kilkoma innymi Arabsko izraelskimi raperami. Jednakże to nie odzwierciedla głównego nurtu izraelskiej sceny hip hopowej.

Wzywasz arabskie kobiety, żeby bardziej zaangażowały się w sztukę?

Jest zawsze ważne jest żeby wszędzie było słychać głosy kobiet. Większość młodych Arabów niezależnie od tego czy oni są mężczyznami czy kobietami ma trudności z przekonaniem rodziny, że oni chcą zająć się sztuką. Ta rzeczywistość jest szczególnie trudna dla kobiet, które muszą rzucić wyzwanie idei, że jedyne, co one mogą robić w domu to sprzątać i gotować. Kiedy powiedziałam moim rodzicom, że chcę zająć się sztuką oni powiedzieli mi „nie, zostaniesz farmaceutką, lub bibliotekarką” Więc zawarłam kompromis, że będę studiowała rysunek i oni wsparli mnie. Ale dalej pogłębiałam swoją naukę sztuki i kiedy oni zobaczyli jej efekty i reportaż z mediów o nich oni zaczęli mnie wspierać i próbują przekonać innych arabskich rodziców, żeby pozwolili ich dzieciom zostać artystami, filmowcami, muzykami. Abeer palestyńska artystka przedstawiona w tym filmie musiała walczyć z groźbami z strony kuzynów, żeby mogła wystąpić na scenie i śpiewać. Ona musiała to robić w większości w tajemnicy. Pomimo tego ona wciąż robi to, co uwielbia najbardziej, czyli tworzy muzykę. Od czasu, gdy ten film jest pokazywany w Jordanii, Libanie i Palestynie a nawet w Ameryce, młode kobiety zalały Abeer z emailami poparcia i docenienia tego, co ona robi. Wiele z nich mówi, że one mają podobne problemy w domu. Abeer także otrzymała wiele wsparcia z strony palestyńskich raperów, którzy odmówili zerwania z nią współpracy i zaczęli krytykować arabskie społeczeństwa za ich traktowanie kobiet. Chciałabym, żeby ludzie w świecie arabskim ujrzeli młode kobiety jak Abeer i jej zespół Arapeyat i, żeby zrozumieli, że hip hop nie jest cukierkowatą muzyką pop, która zalewa Palestynę z Ameryki i świata arabskiego.

Co najbardziej zwróciło twoją uwagę w czasie twojego pobytu w Palestynie w czasie kręcenia filmu?

Co do mnie mam krewnych mieszkających na Zachodnim Brzegu, więc jestem zaznajomiona z życiem na terytoriach okupowanych. Moje jedyne zetknięcie się z Izraelczykami miało miejsce na punktach kontrolnych i lotniskach, lub, kiedy oni są w swoich czołgach, lub na wieżach snajperskim. W czasie kręcenia tego filmu zapoznałam się z życiem Palestyńczyków żyjących na ziemia okupowanych przez Izrael od 1948 roku, lub w Izraelu. Byłam zaszokowana jak bardzo są oni dyskryminowani i prześladowani, pomimo, że mają obywatelstwo izraelskie. W szczególności zaszokowana byłam jak wielkiemu stopniowi asymilacji Palestyńczycy są poddawani. Niektórzy z młodych ludzi, z którymi się spotykałam nie bardzo wiedzieli czy są Palestyńczykami i mają trudności z określeniem swojej narodowości. To wszystko służby zwiększeniu podziałów pomiędzy okupowanym narodem. Palestyńczycy z terytoriów okupowanych [Zachodni Brzeg Gaza] i z Izraela mają w rzeczywistości ogromne trudności z utrzymywaniem kontaktu i odwiedzaniem się. Hip Hop służy jako punkt zbliżenia się tej palestyńskiej młodzieży.

Czego możemy się spodziewać po twoim następnym projekcie?

Kręcenie tego filmu, żeby osiągnął sukces zajęło mi pięć lat i nadal staram się zrobić wszystko, żeby osiągnął on sukces. Na razie chcę popracować nad kręceniem muzycznych video dla arabskich artystów. Nawet, jeżeli to będzie muzyka pop sądzę, że zawsze znajdą się trzy minuty, żeby podłożyć jakąś opowieść w formie piosenki. Chcę robić coś innego niż światło, woda i formuła tego, co przypisywane jest kobietom, która dominuje dzisiaj na naszych ekranach.

Strona Al-Dżazira

Autor Ahmed Habib

Tytuł Palestinian rhythms of resistance

Data 7 listopada 2008

Link http://english.aljazeera.net/focus/2008/11/20081167455110341.html

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj