Legenda o kamiennym smoku

Dawno, dawno temu, w górach otaczających Kabul, żył okrutny smok. Był ogromny i bardzo groźny, a z biegiem czasu stał się także zuchwały. Zasmakował on w młodych i niezamężnych dziewczynach, zwłaszcza tych, które mieszkały w Kabulu. Przez wiele lat ludzie żyli w ciągłym strachu przed potworem, który pojawiał się nagle i porywał ich córki.

W końcu smok porwał i pożarł wszystkie młode dziewczyny za wyjątkiem ukochanej córki króla. Dzień i noc król drżał o jej życie i spodziewał się, że lada chwila pojawi się smok i ją porwie. Wtedy właśnie przybył do miasta młody i odważny rycerz. Jechał z daleka i wiązały go śluby zakonne. Kiedy rycerz dowiedział się o nieszczęściu, jakie spadło na  miasto, poszedł do króla i ślubował i zabić smoka. Poczym spiął konia i pojechał w góry.
Wkrótce odnalazł gada i wybuchła między nimi zażarta walka, podczas której rycerz stracił konia, a sam odniósł wiele ran. Kiedy osłabł, smok zaatakował raz jeszcze i połknął młodzieńca. Ten jednak zebrał w sobie resztki sił i ciął podniebienie bestii. Miecz przebił mózg smoka, który zwalił się na ziemie i zdechł.
Gdy było już po wszystkim, rycerz zobaczył, że głowa, zęby, łuski, pazury i całe cielsko gada zmienia się na jego oczach w kamień. Poczym wrócił do miasta i opowiedział o wszystkim królowi. Ten zaś w dowód wdzięczności mianował rycerza dowódcą swojej gwardii, oddał mu córkę za żonę i ogłosił święto.
Jeszcze dziś, gdy podróżny przyjedzie do Kabulu i uda się do Szohadaj Salihine, które leży trzy mile od miasta, za zamkiem Starych Królów, zobaczy wielki, biały, kamienny szkielet smoka, z którego oczu płynie woda, jak ze źródła. Ludzie mówią, że od swojej śmierci smok nie przestaje płakać.

                                    Tłum. albert kwiatkowski


zebrane i opowiedziane przez prof. Ahmada Dżawida, przetłumaczone na angielski przez Barreta Parkera

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."