arabia - Wierzono i często jeszcze się wierzy, że... wierzenia Irańczyków, część III (ogień, Adam, człowiek)

Wierzono i często jeszcze się wierzy, że... wierzenia Irańczyków, część III (ogień, Adam, człowiek)

tłum. Albert Kwiatkowski

sobota, 16/08/2008

Ogień

Jeśli w nocy rozsypiemy na ziemię ogień (lub gorący popiół, albo wrzącą wodę), a nie powiemy bismillah*, możemy oparzyć jedną z istot od nas lepszych (dżinna) i zostać opętani.

Gdy chrust w ogniu wydaje dźwięki, trzeba krzyknąć "czech!"*. Dźwięki owe należą bowiem do psa, który przybył z piekła, aby zabrać ogień.

Gdy w czyjejś intencji włożymy w ogień podkowę, osoba ta zyska sympatię ludzi. Owa podkowa nie może być jednak używana.

Gdy języki ognia poruszając się wydają dźwięki, znaczy to, że ktoś gdzieś o kimś źle za jego plecami mówi.

Jeśli rodzice, niezadowoleni ze swego dziecka, przeklną je, to gdy ono umrze, z jego grobu podniesie się ogień.*

Adam (Człowiek)

Bóg stworzył Adama (Człowieka) w piątek.

Grób Adama znajduje się w Sarandibie*, w połowie na lądzie, w połowie w morzu. Górna część ciała Adama jest na lądzie i ma dwadzieścia łokci, a jego nogi są w morzu i mają czterdzieści łokci. Do tego, co jest na lądzie, nikt dotrzeć nie może, gdyż znajduje się to w miejscu bardzo wysokim. Wokół tego, co w wodzie, ryby w pewnej odległości krążą nie mając odwagi podpłynąć bliżej. A jeśli ryba bądź zwierzę na grób Adama przyjdzie, w kamień się zmieni i na dno morza spadnie. Adam zaś twarz swoją na wschód skierował, jedną rękę położył na ustach a drugą na podbrzuszu, czym zwraca nam uwagę, aby język i przyrodzenie na wodzy trzymać.

... Wiedz, że morze wokół Sarandibu ma kolor czarny... A na grobie Adama rośnie drzewo potężne. Owoce jego są niczym owoce jojoby, a z jego liści niczym deszcz sto tysięcy kropli ożywczej wody kapie dzień i noc bez przerwy na grób Adama. A nikt na ten grób wejśc nie może. Mieszkańcy Sarandibu zbierają ową wodę i piją ją. Wokól grobu skrzynie zaś ustawili i usiedli na nich do modlitwy: muzułmanie, niewierzący, żydzi i chrześcijanie. Hindusów jednak z nimi nie było, a każdy Hindus, który udaje się tam z pielgrzymką, ubranie swe porzuca, w samotni siada i wzbrania sobie uciech tego świata, aż w końcu umiera. Grób Adama znajduje się na brzegu morza granicząc z jednej strony z górą Kaf*, z drugiej z ciemnością, a z trzeciej z wodą.

Powodem miłości jaka rodzi się do kobiety w sercu mężczyzny jest to, że Ewę stworzono w raju, a Adama na ziemi. A gdy stwórca stworzył Ewę z lewego boku Adama, rzekł: "Adamie! Kobieta jest zwodnicza, więc jej nie ufaj!" Po pewnym czasie Ewa wyrządziła Adamowi zło. Bóg dał więc mu zarost, aby Ewa się go lękała.

Pierwszym, który rzekł" alhamduillah"* był Adam. Jak tylko tchnięto w niego ducha, kichnął, rzekł "alhamduillah", po czym wstał i usiadł.

Adam nauczył się kowalstwa od Dżebreila.*

Adam żył dziewięćset trzydzieści trzy lata, lub, jak twierdzą inni, tysiąc lat.

Adam nie miał brody, gdyż w raju nikt nie ma zarostu prócz Arona, brata Mojżesza. Kiedy Adam zrozumiał, że zgrzeszył* i poczuł skruchę, usnął. Gdy się obudził, zobaczył, że ma brodę.

Gdy Adam przyszedł na ziemię, dano mu sto dwadzieścia gałązek rajskich drzew, aby je zasadził, by rosły na ziemi dla jego dzieci. Dano mu też woreczek z nasionami roślin jadalnych, aby je zasiał. Adam i Ewa zaczęli sadzić i siać. Najpierw Adam wziął ziarna pszenicy i rzucał na ziemię, a Ewa mu pomagała. Gdy jednak rzucała ziarna, zamiast pszenicy rósł jęczmień. Adam zabronił jej więc siać pszenicę. Potem wzięli gałązki owych owocowych drzew, aby je w ziemi zasadzić. Drzewa, które sadził Adam nie rodziły owoców. Drzewa zaś, które sadziła Ewa rodziły owoce. Owoce te były słodkie, ale po tym jak Kain zabił Abla, stały się gorzkie.

Grób Adama znajduje się na brzegu morza, w połowie pod wodą, a w połowie na lądzie. Wókól niego, w promieniu stu farsangów,* ruiny są i żadna karawana nie może udać się tam z pielgrzymką. Stamtąd przywożą kadzidło, drogocenne szmaragdy i diamenty.

O skale Bejt al-Moqaddas* mówią, że gdy Adam przyszedł na ziemię, do Indii, i doświadczył nieszczęść, jakie na świecie panują, wspomniał raj i zapłakał, po czym uklakł i czoło położyl na skale Bejt al-Moqaddas. Bóg uczynił ją miejscem modlitwy dla ludzi i kiblą* stu dwudziestu czterech tysięcy proroków.* Owa skała znajduje się w Bejt al-Moqaddas. W Dniu Zmartwychwstania Esrafil* stanie na tej skale i zadmie w podwójną trąbę, której jedna część skierowana jest ku górze a druga ku dołowi. Wtedy dusze wraz z ciałami powstaną. Tu będzie mieć miejsce zmartwychwstanie.

Winogrono jest błogosławionym owocem. Bóg dał go w darze Adamowi, lecz Iblis* poczuł zazdrość i ukradł go mu. Adam posmutniał i kłótnia rozgorzała między nim a Iblisem. Dżebreil* pogodził ich dzieląc między nich winne grono. Iblis zasadził swoją część i nasikał na nią. Dała ona czarne owoce, z których można było robić wino. Gdy pewnego dnia chciała zjeść je małpa, Iblis ją zabił, a jej krew wsiąkła w ziemię przy krzewie winorośli. Drugiego dnia pies chciał je zjeść, lecz jego także Iblis zabił pod krzewem. Trzeciego dnia winogrona chciał zjeść lew, lecz i jego Iblis zabił pod krzewem. Stąd każdy, kto się upija, na początku staje się wesoły niczym małpa, po godzinie zaczyna ujadac jak pies, a po kolejnej krzyczy niczym lew. Adam zaś swoje winogrona położył i częśc z nich stała się octem, częśc kompotem, a część zmieniła się w rodzynki.

Gdy Adam przyszedł na ziemię, Dżebreil dał mu krowe i wołu, aby nimi orał ziemię. Gdy pewnego razu krowa złamała zębami krzew winorośli, Adam zdzielił ją pięścią w pysk i wybił jej zęby tak, że nie mogła łamać już nimi żadnej rośliny, chyba że językiem. Wtedy krowa zapłakała, a z jej łez wyrósł klon polny.* Dżebreil rzekł Adamowi: "Posmutniałeś z powodu winorośli, lecz nie smuć się, gdyż ona znów urośnie. A co roku przycinaj jej czubek, aby lepiej rosła."

Zohud jest słynną górą, która znajduje się w Indiach, a jej wierzchołek sięga nieba. Na świecie nie ma od niej wyższej, a widać ją zarówno z lądu jak i z wody. Na tej górze są ślady stóp Adama, a każdy z nich ma osięmdziesiąt łokci. Dzień i noc błyska się tam, choć niebo jest bezchmurne i nie słychać żadnych grzmotów. Ów błysk jest blaskiem szmaragdów, które znajduja się na tej górze. I nikt nie jest w stanie wejść na nią. Codziennie pada tam deszcz i zmywa kurz ze śladów stóp Adama i powoduje powodzie, które niosą ze sobą szmaragdy w dół, do morza. Nurkowie zaś w wody zstepują i je wyławiają.

Indie były krajem Adama. Po opuszczeniu raju najpierw tam się udał, a jego błogosławieństwo dało Hindusom wielkość, spryt, długie życie i... wiele innych rzeczy. Stwórca dał Indiom wszystko to, co dobre. Hindusi jednak mają twarze mieszkańców piekła, choć żyją w rajskim kraju. W Indiach nie było ani ślepego ani niemego ani starego ani chorego. Była tam pustynia, na której Adam zasadził trzy ziarna pszenicy, które z raju zabrał: jedno na obrzeżach, drugie w środku, a trzecie blisko siebie. Każdego roku dawały one plon, z każdego siedemset kłosów rosło, a w każdym kłosie siedemset było ziaren, a każde ziarno było wielkości orzecha. Król Indii wziął je dla siebie, a gdy dać jedno takie ziarno choremu, wyzdrowieje.

Gdy Adam zjadł z owego drzewa, z którego jeść mu zabroniono, szaty i klejnoty, jakie nosił w raju, zsuneły się z niego. Zerwał tedy liść z rajskiego drzewa i przykrył nim przyrodzenie. Gdy przyszedł na ziemię, południowy wiatr zaniósł zapach owego liścia do Indii i sprawił, że tamtejsze drzewa i rośliny zaczęły pięknie pachnieć. Pierwszym zaś zwierzęciem, które zjadło z owego rajskiego liścia lub z owych roślin, był piżmowiec. Gdy zjadł on z owego liścia, piękny zapach wszedł w jego ciało i krew i zebrał się w okolicy pępka i tam stał się piżmem.

Ewa pięćset razy zachodziła w ciążę i za każdym razem rodziła bliźniaki: chłopca i dziewczynkę. Za życia Adama żyło tedy na ziemi czterdzieści tysięcy jego potomków.

W świecie jaki istniał przed stworzeniem,* gdy pokazano Adamowi jego dzieci, oddał Daudowi* czterdzieści lat swego życia. Gdy Ezrail* przyszedł zabrac duszę Adama, ten rzekł, że jeszcze zostało mu czterdzieści lat. Ezrail spytał: "Darowałeś je Daudowi?" Adam zaprzeczył. Dżebreil i Mikail* poświadczyli jednak, że byli przy tym. Wtedy Adam umarł. Zostało więc ustalone, że przy wszelkiego rodzaju transakcjach i darowiznach spisywana jest umowa, a obecni przy tym świadkowie muszą złożyć na niej swój podpis.

Gdy Adam i Ewa przyszli z raju na ziemię, Adam znalazł się na górze Safa, a Ewa na górze Marwe.* A jako że w raju Ewa uczesała i związała swoje włosy, prze co pachniały tamtejszym zapachem, rzekła: "Jaki był sens tego, że w raju tak się stroiłam, skoro teraz Bóg się na mnie gniewa?" Po czym rozpuściła włosy, a zapach, jaki z nich spłynął, wiatr zaniósł na wschód i zachód, a najwięcej z niego zabrał do Indii. Z tego powodu większość pięknych zapachów wystepuje w Indiach.

Człowiek

Życie człowieka trwa osiemdziesiąt – dziewiędziesiąt, a najwyżej sto lat, podczas gdy żółw żyje co najmniej tysiąc lat. A jest tak dlatego, że niegdyś Bóg postanowil sprawdzić, jak bardzo istoty, które stworzył, są cierpliwe i ile potrafią znieść. Rozkazał tedy Ezrailowi, by zabrał duszę pewnego żółwia. Samica żłówia płakała tak bardzo po stracie partnera, że oślepła i w końcu zdechła. Gdy jednak, na rozkaz Boga, zabrano duszę pewnego starca, żona jego płakała kilka dni, po czym zapomniała o nim. Bóg zezłościł się widząc jak szybko kobieta zapomniała o swoim mężu. Rzekł tedy, że życie żółwia będzie długie, a człowieka krótkie.

Tłum. albert kwiatkowski

Na podstawie: Ahmad Szamlu, Ketab-e Kucze

Bismillah – zob. przypis do części I (woda).

Czech! – zawołanie, którym odpędza się psa.

Jeśli rodzice... – mówi się, że gdy rodzice przeklną swoje dziecko, to nie zazna ono w życiu szczęścia, a po śmierci jego dobre uczynki zostaną mu zapomniane i nie pójdzie do raju.

Sarandib – Sri Lanka. Po wygnaniu z raju Adam miał tam zamieszkać. Ponoć znajduje się tam ślad jego stopy.

Góra Kaf – zob. przypis do rozdziału II (ciąża).

Alhamduillah – "dzięki Bogu".

Dżebreil – posłaniec Boga. Jeden z czterech najważniejszych aniołów w islamie (pozostałe to: Ezrail, Esrafil i Mikael).

Grzech Adama – w tradycji muzułmańskiej jest nim zjedzenie ziaren pszenicy, których Bóg zabronił jeść.

Farsang – starożytna miara długości w Iranie wynosząca około 5,5 kilometra.

Bejt al-Moqaddas – Święty Dom, arabska nazwa Jerozolimy. Skała, o jakiej tu mowa, to skała, z której Mahomet odbył swoją nocną podróż do nieba. Tu też Ibrahim (Abraham) chciał złożyć w ofierze swego syna Ismaela, a Jakub miał zobaczyć we śnie drabinę wiodącą do nieba. Na skale tej znajduje się tzw. Meczet Omara – budowla wzniesiona dla jej osłony.

Kibla – zob. przypis do rozdziału II (ciąża).

Sto dwadziesia cztery tysiące proroków – muzułmanie wierzą, że tylu istniało proroków. Pierwszym był Adam, a ostatnim Mahomet.

Esrafil – zob. przypis do rozdziału II (ciąża).

Ezrail – anioł, który zabiera dusze człowieka.

Iblis – Szatan.

Klon polny – per. "gawars". Pierwszy człon tego słowa: "gaw" znaczy "krowa".

Świat, jaki istniał przed stworzeniem – świat niematerialny, w którym Bóg stworzył dzieci Adama i określił, kim będą na tym świecie.

Daud – prorok Dawid.

Mikail – jeden z czterech najważniejszych aniołów w islamie. Wierzy się, że zsyła on błogosławieństwo.

Safa i Marwe – wzgórza w Mekce, odległość między którymi muzułmanie pokonują siedem razy podczas pielgrzymki. Allah kazał Ibrahimowi (Abrahamowi), aby zostawił swoją żonę Hagar na pustyni wraz z jej nowonarodzonym synkiem Ismaelem, co miało sprawdzić ich wiarę. Hagar szukała pomocy. Połozyła Ismaela na ziemi, a sama weszła na pobliskie wzgórze Safa z nadzieją, że zobaczy z niego wodę. Gdy jej nie znalazła, weszła na wzgórze Marwe z nadzieją, że może stamtąd coś zobaczy. Straciła jednak z oczu swojego synka, więc zbiegła w dolinę i siedem razy chodziła między obydwoma wzgórzami. Gdy w końcu znalazła Ismaela, zobaczyła, że spod jego stopy wytrysnęło źródło, które nazwano Zamzam.

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj

Emil Krk

|2008-08-21 22:12:06

E, Iranci to ludi hloupe a tupe ze nami psuv ganajou...;(

Rustam

|2008-08-22 14:41:13

Nie płacz, panie Czechu. Ja tak se myśle, że to rozkazujący od tureckiego "c

Rustam - re:

|2008-08-22 14:44:11

Dziwne - zjadlo mi wypracowanie całe, bradziacka arabia.pl! Mysle ze to od
tureckiego "czychmaq" - odejść - rozkazujący, na zasadzie jak my mówimy
"paszoł won".