Winem słonecznego pucharu, od którego duszy mej
Radość i smutek, i upojenie, od ciebie pochodzą.
Niezwykle łatwo skradłaś mnie sobie samemu.
Próbie poddałaś w samym sercu smutku.
W końcu zlitowałaś się nad mą bezdomnością.
Oczy me na piękno otworzyłaś.
Wielu mówiło zapomnij miłość,
Bo sztuczką jest, złudzeniem i magią jedynie.
Ale ja jeszcze mocniej do niej przywarłem i ujrzałem,
Że trucizną jest, lecz o mocy uzdrawiającej.
Ach jakiż smutek mnie przepełnia, gdy ta trucizna,
O gorączkę przyprawiwszy, trawi w samotności me ciało.
Raduję się jednak, kiedy w bólu,
Słodki smutek pieści me serce.
I jeśli mnie śmierć nagle nie zaskoczy,
Ty zawsze w mym sercu do nieskończoności.
A jeśli nawet me życie dobiegnie końcowi,
Mam ciebie, która śmierć zmieniasz w życie.

                                                              mw

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytuł:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybiałyżółty -rozmiar-malutkimałyśrednidużyogromny
	Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.