arabia - Minaret - recenzja książki

Minaret - recenzja książki

wtorek, 20/11/2007

Wbrew temu, czego można byłoby się spodziewać po zdawkowych informacjach z tyłu okładki książki, nie jest to kolejna opowieść o zagubionej w świecie Zachodu muzułmance z wplecionym po drodze wątkiem miłosnym. To powieść znacznie ciekawsza, mówiąca bardziej o zagubieniu gdzieś w głębi siebie niż w otaczającym świecie.

Główna bohaterka, Najwa, to Sudanka z wyższych sfer. Jej ojciec to ważna osoba w państwie, blisko związana z rządzącymi elitami. Rodzina Najwy żyje w luksusie, o jakim wielu Sudańczyków może tylko marzyć, a liberalne podejście rodziców do religii pozwala jej i jej bratu na uczestnictwo w wielu swobodniejszych rozrywkach. Wszystko ulega zmianie, gdy w trakcie urlopu w Londynie do rodziny docierają wieści o przewrocie w ojczyźnie...

Najwa nie może już wrócić do Chartumu. Wkrótce zostaje w obcym sobie mieście zupełnie sama. Musi zmierzyć się z nową rzeczywistością, znaleźć na siebie jakąś metodę. Na samym początku to nie pochodzenie czy przynależność religijna rzutują na jej trudne położenie – Najwa jest po prostu młodą dziewczyną, która wyrwana nagle z wygodnego życia została rzucona w szarą rzeczywistość bez koła ratunkowego w postaci najbliższych sobie ludzi. Dopiero później, po zorganizowaniu swojego życia pod kątem prostej egzystencji – mieszkania, pracy – Najwa może bardziej skupić się na swojej wewnętrznej ranie. Jej losy potoczyły się zupełnie inaczej niż się spodziewała, wyrwana z tego przewidywalnego schematu czuje się zdezorientowana. Co więcej, dostrzega gdzieś w głębi siebie pustkę, którą zawsze przeczuwała, ale nad którą nigdy nie miała okazji głębiej się zastanowić. Czy lukę tę zapełni islam? A może miłość? A jeśli miłość, to czy właściwym mężczyzną jest poznany jeszcze w Chartumie Anwar, negatywnie nastawiony do religii i burżuazji, z której Najwa się wywodzi?

Postać Najwy wzbudza sympatię, czytelnik ma ochotę podać jej pomocną dłoń. To ona jest w powieści narratorką, nie kryjąc przy tym tego, co ją zawstydza. Jak bardzo nie umie dyskutować, gdyż zawsze zgadza się z tym, kogo bardziej lubi. Jak trudno wygrać jej potyczkę słowną z Anwarem, gdyż nigdy nie była typem intelektualisty. Jak zawsze była pozbawiona ambicji, myśląc, że po wyjściu za mąż życie nie będzie przed nią stawiać żadnych wymagań. Jak zastanawia się, czy jej ojciec rzeczywiście był skorumpowany.

Po jakimś czasie rozumiemy już w pełni charakter Najwy, motywację jej czynów. Wielokrotnie podczas czytania Minaretu łapałam się na tym, że doskonale wiem, jakie są przyczyny konkretnego zachowania Najwy, zanim jeszcze zostały one wyjaśnione w tekście.

W książce znaleźć można również wiele złotych myśli, które zapadają w pamięć. Jak na przykład ta, że są tacy ludzie na świecie, którzy potrafią wejść do pokoju i go zmienić...

Ciekawa jest sama konstrukcja powieści. Rozdziały podzielone są na części, które obejmują konkretny przedział czasu. Same rozdziały nie są jednakże ułożone chronologicznie. Stąd czytelnik często wpierw dowiaduje się o skutkach jakichś wydarzeń, a dopiero potem o ich przebiegu. Zabieg bardzo interesujący, który jakimś cudem nie utrudnia zrozumienia treści całej książki.

W Muslim News książkę określono mianem pierwszej powieści halal napisanej po angielsku. Minaret niestety nie został jeszcze wydany w języku polskim. Jego autorka dorastała w Chartumie, jako dwudziestokilkulatka przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii. Aktualnie żyje między Dubajem i Aberdeen. Jej powieść The Translator została nominowana do nagrody Orange Prize. Leila Aboulela napisała także zbiór opowiadań Coloured Lights, jest również laureatką nagrody Caine Prize w kategorii pisarstwa afrykańskiego.

Leila Aboulela, Minaret, Bloomsbury Publishing Plc, London, 2005.

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj