Rzut oka na potencjał bojowy armii irańskiej Drukuj
niedziela, 14/10/2007
Jest to artykuł z strony internetowej dziennika Tehran Iran przetłumaczony z perskiego na angielski przez USG Open Source Center. W artykule omówiono potencjał armii irańskiej. Prawdopodobnie intencją autora tego artykułu było podniesienie na duchu mieszkańców Iranu w obliczu zbliżającej się wojny z USA jednak, jeżeli to co napisano w nim jest prawdą to Iran ma spore szanse jeżeli nie na wygranie konfliktu to zadanie Amerykanom ciężkich strat na tyle, żeby na długie lata odechciało im się przeprowadzania interwencji w innych krajach.
Ali Ghafuri „Rzut oka na potencjał bojowy armii irańskiej”

Potężna armia, posłanie pokoju i gwarant bezpieczeństwa

Hazrat-e Ali (niech pokój będzie z tobą):, jeżeli chcesz pokoju zawsze bądź przygotowany do wojny.

W przy pisaniu tego artykułu nie wykorzystano tajnych dokumentów jest oparty w większości na wewnętrznych i zagranicznych analizach i wojskowej polityce.

Na atmosferę świata w 21 wieku o wiele bardzie wpływa logika siły i potencjał militarny poszczególnych krajów niż to było w połowie 20 wieku. Na nieszczęście tych siła defensywna i ofensywna kraju może zapobiec agresji chciwych wrogów pożądających jego ziemi. Iran nie jest wyjątkiem od tej reguły. Obecnie kraj o takiej politycznej, geograficznej i gospodarczej pozycji jak Iran jest teraz o wiele bardziej niż kiedykolwiek przedmiotem uwagi wielkich potęg zwłaszcza USA. Nie ma innego sposobu na powstrzymanie wrogów przed atakiem nas bez zwiększenia naszego potencjału obronnego przez aktywne działania dyplomacji. Artykuł, który został napisany poniżej powstał z okazji święta tygodnia obrony. Jego tematem jest siła armii irańskiej i jego celem jest poinformowanie czytelnika o części potencjału obronnego kraju największej potęgi wojskowej w regionie.

Irańska armia jest jednym z trzech głównych filarów siły obronnej kraju obok Basij (sił paramilitarnych) i korpusu gwardii (Korpus Islamskiej Gwardii Republikańskiej IRGC), bronią one 1,648,000 kilometrów obszernego terytorium Iranu w regionie, który przez ostatnie 3000 lat nie zaznał spokoju. Wojskowi wierzą, że irańska aria dysponująca największymi siłami lądowymi w zachodniej Azji, największymi jednostkami pancernymi, najsilniejszą artylerią i największymi jednostkami zmotoryzowanymi, jest najsilniejszą siłą bojową na Bliskim Wschodzie.

To staje się nawet ważne, gdy weźmie się pod uwagę, że środki w budżecie przeznaczone na tą największą armię wspólnie z Basij i Korpusem Gwardii Rewolucyjnej stanowią 1/3 budżetu armii Arabii Saudyjskiej i połowę budżetu armii syjonistycznego rządu. Naczelny dowódca irańskiej armii oświadczył w ubiegłym roku, że wydatki Iranu na głowę mieszkańca przeznaczone na siły zbrojne wynoszą 106 dolarów, podczas, gdy w Turcji suma ta wynosi 154 dolary, w Syrii 280 dolarów, około 1000 dolarów w Arabii Saudyjskiej i 726 dolarów w Omanie. W tej chwili irańska armia ma wszystkie cechy charakterystyczne dla potęgi ultra regionalnej. Według ekspertów wojskowych w tej chwili armia irańska jest o wiele silniejsza niż w 1357 (1979) (rok, gdy zagraniczni wojskowi attache wyjechali z Iranu po wybuchu islamskiej rewolucji) i pod koniec wojny (irańsko irackiej) w 1367 (1989).

Dwa długie łańcuchy górskiej Zagros z północnego zachodu na południe i Alborz z północy na północny wschód, wspólnie z dwoma rozległymi wschodnimi pustyniami, licznymi wzgórzami i małymi i dużymi rzekami sprawiły, że w irańskim położeniu geograficznym aria w tym siły lądowe i specjalne jednostki lotnicze i helikoptery były w stanie pokrzyżować plany agresji lądowej wroga. Najlepiej charakteryzuje irańską geografię w porównaniu z takimi krajami jak Irak powiedzenie, że Iran przypomina nieutwardzoną drogę w porównaniu z sześciopasmową autostradą.

Przez tysiące lat aż do ostatniej nieudanej agresji dokonanej przez Irak (1981-1988) Irańczycy stale pokazywali, że oni są w stanie łatwo powstrzymać wszelkie ataki z zachodu i północnego zachodu, w tym mające miejsce 700 lat klęski rzymskiego cesarstwa, i 500 letnie klęski imperium ottomańskiego.

Armia Lądowa

Podstawą armii irańskiej w ostatnich latach są jej siły lądowe. Jako zawodowe jednostki w ramię w ramię z Korpusem Gwardii Republikańskiej i Basij, irańskie siły lądowe kończą krąg obrony kraju od 1981 roku. Nie powinniśmy zapominać, że wojna jest wielowymiarowym fenomenem. W ten sam sposób działania wojenne wymagają okrętów, samolotów, odrzutowców i innej broni, one potrzebują przede wszystkim mężczyzn, którzy są twardymi trzonem wojny, mężczyzn, którzy są gotowi poświęcić swoje dotychczasowe życie żeby pójść na front nawet, gdyby wojna miała trwać wiele lat. Dokładniej tak się stało z żołnierzami armii lądowej (w czasie wojny iracko irańskiej), gdzie w niektóry przypadkach oni przebywali na froncie ponad 8 miesięcy.

Obecnie siły lądowe islamskiej republiki są bardziej gotowe do walki niż one były, w 1981 gdy one broniły się siłami 12 dywizji w tym dwóch dywizji piechoty przeciwko inwazji Iraku z zachodu i południa. Irańska piechota ma teraz dziesiątki doświadczonych dywizji w tym silne jednostki komandosów i sił specjalnych. Niektóre z tych jednostek mają przynajmniej doświadczenia sięgające cztery dekady. Irańska armia także wykorzystuje ulepszone czołgi (budowane przez własny przemysł) wspólnie z odbudowanymi czołgami dowodzenia. Chociaż nie ogłoszono liczby irańskich czołgów zagraniczne media i eksperci oszacowali, że ich liczba wynosi od 3000 do 5000. Ale ta liczba nie jest ostateczna, gdy weźmie się pod uwagę, że Iran produkuje własne czołgi a ich liczba, co jest naturalne pozostaje tajemnicą. Oczywiście nie ma wątpliwości, że Iran ma więcej czołgów niż jakakolwiek inna siła w zachodniej Azji, nawet Turcja i Izrael. Charakterystyczną cechą irańskich czołgów jest ich intensywne ulepszenie po ośmioletniej wojnie, ponieważ większość armii ma problem z posiadaniem przestarzałej broni pancernej. Inną zaletą irańskiej piechoty jest jej potencjał ruchu. W czasie manewrów Velayat i Zolfaqur wewnętrzni i zagraniczni eksperci byli świadkami szybkiego przemarszu setek tysięcy żołnierzy, czołgów i transporterów opancerzonych na odległe dystanse.

Irańskie jednostki spadochronowe.

Specjalne warunki geograficzne Iraku spowodowały, że stało się konieczne utworzenie silnych jednostek spadochronowych. Potencjał irańskiej floty helikopterów poprawił się przez dekadę od (19) lat 40 (lat 60) i w 1357 (1979) roku Iran miał największą liczbę helikopterów Cobra 212, 214, 206 i 205 helikopterów. W pierwszych tygodniach wojny, gdy trwała organizacja Basij, Korpusu Gwardii Republikańskiej i jednostek piechoty armii, członkowie tej formacji dysponujący helikopterami ponieśli ogromne straty, ale byli w stanie zadać potężne ciosy siłom pancernym Iraku i spowolnić ich marsz.
Dzisiaj z pomocą techniczną własnego przemysłu i zgodnie z radami własnych ekspertów udało się odbudować jednostki spadochronowe. Dzięki sprawnemu zarządzaniu przemysłem są one zaopatrzone w nowe helikoptery jak również w większość pocisków i rakiet. W wywiadzie udzielonym autorowi trzy lata temu dowódca sił powietrznych powiedział, że zarówno pod względem jakości jak i ilości są one w lepszym stanie niż były w 1357 (1979).

Irańskie lotnictwo.

Nawet, chociaż wielu zagranicznych ekspertów a nawet ekspertów iracki uważa, że wskutek braku pomocy amerykańskiej i europejskiej dla irańskiego lotnictwa od 1357 (1979) i zniszczenia 70 procent irańskich myśliwców odrzutowych w wojnie pomiędzy 1359 1367 (1981-1988), potencjał irańskiego lotnictwa uległ zmniejszeniu na tyle, żeby było ono skuteczną siłą. Ale rzeczywistość jest odwrotna. Iran nie zapomniał o swoim lotnictwie, od 1367 (1988) ponieważ wie, że to właśnie lotnictwo zniszczyło irackie lotnictwo (irackie lotnictwo było odbudowane 3 razy w czasie tej wojny) i zapobiegło wielu atakom irackich jednostek pancernych. Tak długo jak irańscy piloci będą mieli do swojej dyspozycji samoloty odrzutowe tak długo niebo nie będzie bezpieczne dla agresorów.

Dzisiaj lotnictwo wspólnie z lotnictwem korpusu gwardii rewolucyjnej stworzyło znaczącą siłę bojową wielu ekspertów spoza Iranu, którzy studiowali potencjał irańskiego lotnictwa w ciągu kilku ostatnich lat doszli do wniosku, że stanowi one groźbę dla amerykańskiej marynarki w regionie. Oni skrytykowali amerykański rząd za to, że pozbyli się samolotów F-14 z marynarki po to, żeby zakupić od Lockheeda setki F 18. Oni mówią, że Iran jedyny kraj posiadający F-14 może stać się poważną groźbą dla marynarki innych państw. Niektórzy z nich określili pozbycie się ich jako zdradę po to, żeby tylko zakupić F-18. Według nich w ostatnich latach Iran wykorzystał ocalałe z wojny F-14 i przy pomocy Rosjan stworzył najsilniejsze samoloty szturmowe w regionie. One mogą przechwycić wszystkie amerykańskie myśliwce takie jak F-16, F-18 i F-16 na dystansie 240 kilometrów, z którego to dystansu amerykańskie samoloty nie są w stanie zniszczyć samolotów przeciwnika (F-18 jest w stanie zaatakować cel w odległości 90 kilometrów). Przy wsparciu bombowców, kutrów torpedowych i innych irańskich jednostek one są w stanie zniszczyć amerykańskie okręty. Wygląda na to, że to, co ci krytycy mówią nie jest przesadą, ponieważ gdy amerykańscy attache wojskowi opuścili Iran w 1357 (1979) Iran był w stanie wykorzystać swoje F-14 i zniszczyć od 80 do 100 irackich samolotów przy pomocy pocisków feniks. Teraz Iran jest w stanie budować te pociski oraz pociski wróble własnymi siłami.

Według zachodnich szacunków w chwili obecnie irańskie lotnictwo wspólnie z lotnictwem armii dysponuje znaczącą liczbą myśliwców (dokładne liczby pozostają do dyspozycji urzędników). Izraelski wywiad i zachodnie źródła twierdzą, że Iran dysponuje samolotami Mirage F, Mig 1, Suchoj 23, i Tupolewami 22. Oczywiście w ostatnich latach lotnictwo odbudowało i odnowiło samoloty F-4 i F14 jak również zakupiło samoloty Mig 29 i Suchoj 24. Ono dysponuje ponad 10 bazami, które może wykorzystać do obrony terytorialnych granic Iranu.

Siła irańskiego lotnictwa zwiększyła się w ostatnich latach do takiego stopnia, że dwaj zachodni analitycy Dowlin i Cooper ostrzegli amerykańską armię, że nie należy jej ignorować. Ale to, o czym nie powinno się zapominać to, że najbardziej cenni są ekipy techniczne sił powietrznych i piloci, którzy tworzą te siły biorąc pod uwagę, że budżet przeznaczony na te siły jest znacząco mniejszy w porównaniu z latami panowania szacha. Nie powinniśmy zapominać o tym, że poprzedni rząd wydawał corocznie biliony dolarów na siły lotnicze i szach płacił 25 bilionów dolarów za 80 F-14. W tym roku każdy pocisk feniks kosztował 2 miliony dolarów (obecna wartość dolara to przynajmniej jedna trzecia jego wartości z lat 70)

Irańska marynarka wojenna.

Na Morzu Północnym (Morze Kaspijskie), Zatoce Perskiej i Morzu Omanu, największe wojskowe okręty ciągle należą do marynarki islamskiej republiki Iranu. Niektóre z tych okrętów są dobrze i dobrze wyekwipowane i są w stanie udowodnić przewagę Iranu na tych wodach. Obecnie siły marynarki wojennej armii wspólnie z siłami morskimi Korpusu Gwardii Rewolucyjnej stworzyły potężne siły obrony i ofensywy z wykorzystaniem okrętów wojennych ciężkich niszczycieli mały okrętów i szybkich okrętów.

Irańskie okręty podwodne klasy Tarik i mniejsze Kadir i Nahang są w stanie zaatakować pływające na powierzchni duże okręty wroga i zapobiec wykorzystaniu przez kilkunastotysięczne okręty ich artylerii i myśliwców. Okręty klasy Tarik mają do swej dyspozycji 18 torped.

Wykorzystując swój przemysł obronny irańska marynarka zwiększyła liczbę okrętów podwodnych koniecznych dla obrony. Irańska marynarka wojenna ma do swej dyspozycji dziesiątki okrętów wojennych. W swojej doktrynie wojennej Iran założył, że jego siły morskie są w stanie przerzucić całą dywizję armii. To jest ważne widzimy, gdy nasi wrogowie cały czas pożądliwie patrzą i prowadzą działania wymierzone w irańskie wyspy w Zatoce Perskiej.

Irańska marynarka wojenna to także dobrze wyćwiczone jednostki specjalne marynarki, które są wysyłane na front za pomocą poduszkowców (najszybszy wodno lądowy transport). W czasie wojny iracko irańskiej siły marynarki irańskiej zniszczyły na okres trzech miesięcy iracką marynarkę w Zatoce Perskiej (miesiące Mehr i Azar 59) (wrzesień listopad 1981)

Spojrzenie na ostatnie manewry armii i jej potencjał.

Manewry Zolfakar.

W czasie wielkich manewrów Zolfakar w ubiegłym roku wojsko ukazało swoją potęgę na lądzie w powietrzu i morzu. Na morzu marynarka pokazała swoją siłą na obszarze 250000 kilometrów kwadratowych od najbardziej wysuniętego na wschód punktu (Zatoka Gwater w zachodnim Pakistanie do Chorramszahr w zachodniej części Zatoki Perskiej) w manewrach wykorzystano helikoptery, okręty, i okręty podwodne.

Na lądzie siły lądowe przemieściły 120000 ludzi w ciągu jednego dnia to oznacza przemieszczenia od siedmiu do ośmiu dywizji w ciągu jednego dnia (90 procent armii w regionie nie ma więcej niż pięć dywizji). Manewry miały miejsce na obszarze 16 prowincji i po raz pierwszy irańscy żołnierzy wykorzystali naboje przebijające kamizelki kuloodporne.
Po raz pierwszy lotnictwo wykorzystało myśliwce odrzutowe Saeqeh (piorun) wyprodukowane w Iranie. Te myśliwce podobne do F-5 (trochę większe z możliwością pionowego startu podobne do F-18) wspólnie z setkami F-14, MIG 29, F-7, F-4 i F-5, ukazały siłę Iranu.

Manewry wielkiego proroka.

Manewry wielkiego proroka w ubiegłym roku były kolejną demonstracją dla świata siły armii irańskiej. W czasie tych operacji przeprowadzonych wspólnie przez armię, Korpus Gwardii Rewolucyjnej i Basij, Iran zademonstrował swoją siłę na lądzie morzu i powietrzu. Według obserwatorów żadna z potęg na Bliskim Wschodzie nie była w stanie wysłać na manewry tak wielu sił. Wykorzystane w tych operacjach pociski Hoot, Misaq, Kowsar i Fajir zasmuciły agresorów w tym regionie zwłaszcza, że te pociski są w stanie zniszczyć każdy okręt przy prędkości 100 metrów na sekundę. W celu demonstracji morskiego potencjału armii i Korpusu Gwardii Rewolucyjnej ten manewr został przeprowadzony na obszar 40 kilometrów w granicach irańskiego wybrzeża na obszarze 100000 mil morskich.

Tysiące komandosów i spadochroniarzy przeprawiło się w wyznaczonych przeprawach w krótkim czasie pod silnym ogniem lotnictwa i marynarki wojennej, podczas, gdy loty myśliwców Saeqeh udowodniły, że Iran jest w stanie budować własne myśliwce.

Rzut oka na niektóre z nowo wyprodukowanych broni w Iranie

Toofan 1 i 2 pociski przeciwpancerne.

Te pociski, które są wykorzystywane przeciwko czołgom z ciężkim pancerzem gwarantują 92 procent sukcesu w zniszczeniu celu. One w dwóch etapach penetrują pancerz czołgu i niszczą go. Te pociski są podobne do amerykańskich pocisków TOW i są w stanie zniszczyć 76 centymetrowy pancerz czołgu. Dlatego przy ich pomocy nasi żołnierze są w stanie zniszczyć 80 tonowy amerykański czołg M01 jak skorupkę jajka. Toofan 2a są obecnie wykorzystywany na wojskowych transporterach.

Pociski morskie Kowthar-2

Kowthar są to mądre pociski podobne do amerykański pocisków rakietowych wystrzeliwanych z okrętów i mogą być wystrzeliwane z lądu i morza w kierunku celów. Wojsko posiada te pociski Chiny mają podobne są to Fl-8.

Pociski skierowane przeciwko okrętom Noor-3.

Te pociski, które są bardziej zaawansowane niż chiński jedwabniki, mają siłę niszczącą podobną do zachodnich pocisków Harpoon i Exhaust. W czasie manewrów Zolfakar tego rodzaju pocisk został wystrzelony z okrętu Alvand (siły marynarki wojennej armii). Zasięg pocisku został powiększony do 120 kilometrów. Jego specjalną cechą charakterystyczną są ciągłe zmiany kursu w drodze do celu w celu ucieczki przed siecią obronną wroga pozostaje pięć metrów poniżej poziomu wody aż do ostatniej chwili i eksploduję w momencie głębokiej penetracji okrętu. Korpus Gwardii Rewolucyjnej także wykorzystuje ten typ pocisku.

Pociski przeciw okrętom Ra’d-4.

Zachodni eksperci uważają, że te pociski są bardzo niebezpieczne, ponieważ ich wysoka prędkość przewyższa prędkość każdego wrogiego okrętu. Te 8 metrowe pociski mają zasięg do 200 kilometrów a głowica waży pół tony.

Podsumowanie.

Irańska armia jest podobna narodu perskiego. Podobnie jak ona nie chce wojny, ale jeżeli stanie się ona nieunikniona staną do walki i będą bronili terytorium swego kraju, coś, co oni robili przez ostatnie 26 wieków. Irańska armia, która wykonała te manewry wydaje się być silnym obrońcą Iranu. Ta siła pokazała w ciągu ostatnich 15 lat potencjał w różnego rodzaju manewrach zarówno klasycznej jak i asymetrycznej wojny. Bez wątpienia jej wielkość jest największy zapewnienie bezpieczeństwa obywateli naszego drogiego kraju. Ta wielka aria wspólnie z Korpusem Gwardii Rewolucyjnej i Siłami Paramilitarnymi tworzy tak wielką siłę obronną Iranu, że nawet potęga numer jeden na świecie uznaje samą myśl o agresji jako marzenie. Może istnienie tej siły sprawiło, że jedyne, czym może nam wróg zagrozić to ataki rakietowe z daleka lub bombardowanie z dużych wysokości. Zachodni i rosyjscy eksperci ostrzegają USA od lat, że wejście armii amerykańskiej na nizinę irańską oznacza otwarcie bram piekła dla amerykańskich żołnierzy

(Opis źródła: Tehran Iran (internetowa wersja) w języku perskim pro reformistyczny dziennik publikowany przez Agencję Wiadomości Islamskiej Republiki)
Komentarze
Szukaj
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze!

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 

Popularne (14 dni)

Komentowane

no comments
CC logo pp logo
© 2004 - 2012 Arabia.pl MSZ - Departament Współpracy Rozwojowej