arabia - Sana, 18 grudnia: Co ja robię tu?

Sana, 18 grudnia: Co ja robię tu?

niedziela, 17/12/2006

Już nie raz zadałam sobie to pytanie. Właściwie zadaję je sobie od trzech tygodni. Dlatego nie odzywałam się tak długo. Rzucałabym mięchem, a nie przystoi. Teraz mogę pisać z większym dystansem. O co chodzi? Pierwszy kryzys za mną.

Znajomy Czech, który pracuje w Sanie nad projektem ekologicznym, śmieje się, że Jemen to kara dla "niegrzecznych studentów". Rzeczywiście można by odnieść takie wrażenie, porównując warunki funkcjonowania w Syrii, Jordanii czy Egipcie. Żyje się tu ciężko. Zwłaszcza dziewczynom. Po dwóch miesiącach jestem w stanie zdecydowanie zaprzeczyć własnym słowom, że "Sana wydaje się być przyjazna białemu człowiekowi". Wiele osób pytało mnie mailowo o pierwsze wrażenia z pobytu na stypendium - odpowiadałam śmiało "Przyjeżdżajcie, przyjeżdżajcie - musz muszkila - nie ma problemu". Ale problem jest.

Zaczepki, nieprzyzwoite propozycje, wulgarne zachowanie mężczyzn - to chleb powszedni. Raz dostałam w twarz, innym razem musiałam uciekać z autobusu, gdy kierowca zaczął zbyt intensywnie interesować się swoim rozporkiem. Upokorzenie i zażenowanie. Odechciewa się poznawania innej kultury. Niełatwo przymknąć na to oko. Ale trzeba, jeśli ma się w perspektywie dłuższy pobyt. Żeby uniknąć kolejnych przykrości postanowiłam się całkowicie zakryć i sama na ulicę nie wychodzę już bez palta, chusty i nikabu. Tak właśnie zostałam czarną damą. Ironia losu.

To oczywiście jedna strona medalu. Nie da się zaprzeczyć, że Jemen jest piękny i fascynujący. I są tu także serdeczni ludzie. Niesmak po przykrych wydarzeniach zostaje, ale nie można dać się zwariować. Ku pokrzepieniu serc wrzucam kilka fotek z wycieczek poza Sanę (więcej w galerii w dziale Jemen i Ludzie), o których napiszę już wkrótce. In sza Allah.

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj