arabia - Baba Taher Ourion

Baba Taher Ourion - dobejti I

Tłum. Albert Kwiatkowski

środa, 28/02/2007

Baba Taher Ourion – dobejti*

ciało moje cierpi, o Boże!

serce moje tęskni, o Boże!

pragnienie domu, skargi i ubóstwo

w piersi mojej ogień rozpaliły, o Boże!

bez Ciebie, o Panie, w ogrodzie nie kwitną kwiaty,

a jeśli jest inaczej, niech nikt ich nigdy nie zobaczy

a kto bez Ciebie śmieje się i weseli,

niech ze swojej twarzy nigdy nie zmyje rozpaczy.

przewiążę pas i szatę odzieję

i ruch niebios sławić będę

i wody wszystkich mórz przemierzę,

by obmyć te ręce niepotrzebne.

ty, który o niebiosach ksiąg nie czytałeś,

ty, który do winiarni nie zaglądałeś,

ty, który nie znałeś zysku ani straty,

kiedy spotkasz przyjaciół? żałuj tego! żałuj!

jeśli serce to Ukochany, kim tędy jest Ukochany?

jeśli Ukochany to serce, serce jakie nosi miano?

widzę serce i Ukochanego złączonych ze sobą

i nie wiem, które z nich to serce, a który Ukochany

noc ciemna, ja pijany, a droga kamienna,

czara z rąk mi wypadła, ale nie pękła

to jej stróż ją uchował od złego,

gdyby nie on, sto czar bez upadku by pękło

kochanie, jeziora moich oczu twoim domem,

a pośród nich miejsce dla stóp twoich.

tego się lękam, że stąpając tam beztrosko

ciernie moich rzęs poranią stopy twoje

ból i lekarstwo Przyjacielowi zawdzięczam,

złączenie i rozłąkę Przyjacielowi zawdzięczam

i jeśliby rzeźnik me ciało oddzielił od skóry,

nigdy nie oddzieli mej duszy od Przyjaciela

ambry i piżma w twoich włosach szukam,

ni słońca ni księżyca, ja twojej twarzy szukam

i jeśli daliby mi ogród, bym kwiaty w nim zrywał

kwiatu w twoim kolorze i zapachu bym szukał

jeśli nawet sto różnych kształtów bym przybrał

to w każdym z nich obraz twój w sercu bym miał

i oka bym nie zmrużył, pókiś szczęściem moim

i pókiś życiem moim, nigdy nie umarłbym ja

O życiu Baba Tahera nie wiadomo wiele. Urodził się prawdopodobnie na początku XI wieku na zachodzie Iranu, w starożytnym Hamadanie i tam też znajduje się jego grób. Większość życia spędził jednak na odosobnieniu. Anegdota opowiadająca o jego spotkaniu z seldżuckim sułtanem Tugrlilem, przedstawia Baba Tahera jako na wpół szalonego derwisza, którego ludzie uważali za świętego. O szacunku, jakim cieszył się wśród ludzi, świadczyłby też jego tytuł „baba”, który znaczy „ojciec”, „starzec” i stosowany bywał w odniesieniu do niektórych „świętych mężów”. Poza tym Baba Taher nosił przydomek „ourion”, co znaczy „nagi”. Przydomek ten wiązałby go zaś z kalandarami – szalonymi odludkami, wędrownymi derwiszami, którzy negują wszelkie normy życia społecznego.

W skład dywanu Baba Tahera wchodzi 365 dwuwierszy, kasyda i trzy qazale, a jego wiersze, pisane w dialekcie hamedańskim, wpisują się raczej w nurt twórczości ludowej.

* tłumaczone przeze mnie dobejti pochodzą z: A. Pazargadi, „Asz’are Baba Taher Ourion”, Teheran 2003

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj