Pomimo swojej powszechności, prawo zwyczajowe nie było zaliczane do źródeł prawa w klasycznym prawie islamskim. G. Libson tłumaczy ten fakt tym, że zwyczaj miał ludzkie źródła, a muzułmańscy prawnicy postrzegali prawo jako coś objawionego.  Jedyną szkołą, w której podniesiono 'urf do rangi asl "źródła"  prawa jest właśnie szkoła hanaficka. Abu Jusuf zalecał zaliczenie 'urf do źródeł prawa, jako część sunny, która jego zdaniem oparta była na zwyczaju i postępowaniu Proroka. Pozycja, którą nadali prawu zwyczajowemu prawnicy hanaficcy uwydatniła problem, z którym prawo islamskie zmaga się do dzisiaj. Otóż Abu Jusuf nadał priorytetowe znaczenie prawu zwyczajowemu przed źródłami pisanymi (nass), co wielokrotnie atakowali przeciwnicy tej szkoły, a nawet jej zwolennicy. 

Swoją pozycję w krajach, gdzie dominuje szkoła hanaficka, prawo zwyczajowe zawdzięcza również innym źródłom prawa uznanym przez tę szkołę. Swoistą rolę spełnił istihsan, jako "osobista preferencja", który dawał prawnikowi możliwość interpretowania prawa zgodnie z duchem prawa zwyczajowego obowiązującego w danym regionie, co zgodne było z zaleceniami samego Abu Hanify. Innym sposobem na wcielanie prawa zwyczajowego do szari'atu było adoptowanie go przez sunnę lub idżmę. Wiele elementów prawa zwyczajowego przekazanych zostało w formie opisu zachowań Proroka, opowieści o nim, zapisów jego wypowiedzi zwanych hadisami. We wczesnym okresie muzułmańskim, gwałtowny rozwój państwa zmusił władców muzułmańskich do uporządkowania prawa. Władcy wydawali swoje własne przepisy, które były kodyfikowane i komentowane przez prawników. W ten sposób powstała ogromna ilość przepisów co prowadziło do kompletnego chaosu w państwie, gdyż sprawowanie scentralizowanej władzy w takich warunkach stawało się niemożliwe. Reformę systemu zaproponował na przełomie VIII/IX w. prawnik Asz-Szafi'i. Opierała się ona na prostej zasadzie, żeby uznać za obowiązujące tylko te przepisy, które opierały się na autorytecie Proroka. Zasadę tę powszechnie przyjęto i rozpoczęło się poszukiwanie hadisów pochodzących od Mahometa. W tym celu powstał nowy zawód: tradycjonalista, który miał na celu gromadzenie, komentowanie i sprawdzanie wiarygodności hadisów. Po całym imperium rozesłano posłańców mających szukać zaginionej tradycji. Pamiętając o tym, że hadisy zbierano, by zastąpiły one dotychczasowe przepisy prawne, trzeba brać pod uwagę to, że duża ich część powstała, by zaspokoić określone potrzeby. Zdaniem Libsona taka kolej rzeczy jest jak najbardziej naturalna, zważywszy na to, że sama sunna ma korzenie w prawie zwyczajowym. Wielu prawników muzułmańskich uznało prawo zwyczajowe za umowę zawartą pomiędzy dużą grupą osób, a każde porozumienie między ludźmi, nie pozostające w sprzeczności z szari'atem jest legalne, więc i to porozumienie za takie było  uważane. Jednak ostateczne uznanie przez szkołę hanaficką prawa zwyczajowego za niezależne źródło prawa widoczne jest dopiero w XVI w.