Chane-je Borudżerdi słynny jest ze swych badgirów, „wież wiatrów”, specjalnego systemu wentylacyjnego stosowanego w perskich pustynnych miastach. Rezydencja kupca Borudżerdiego ma aż cztery wysokie wieże wystające ponad dachy okolicznych budynków. Ich szczyty zasklepiono z trzech stron pozostawiając otwartą jedynie przestrzeń od strony wiejącego wiatru. Chłodne powietrze przepływało przez „komin” badgira aż do położonych na najniższych poziomach pomieszczeń – w ten sposób nie zdążyło się ogrzać i zapewniało upragniony chłód mieszkańcom w upalne dni. Fascynującą konstrukcją jest zwłaszcza kopuła letniego domu zwieńczona ażurowym kioskiem i posiadająca nisze badgirów wychodzące na osiem różnych stron. Dla tego widoku warto się wdrapać na dach... Chane-je Tabatabai to dawna rezydencja jednego z bogatszych handlarzy dywanami. Jej wizytówką są fantazyjne stiukowe zdobienia ścian i wykonywane w kamieniu kwiatowe reliefy. Dom ma 40 pokoi i nieco ponad 200 drzwi – życie także toczyło się tu wokół trzech dziedzińców, jednak ich rola była odmienna. Największą reprezentacyjną część zewnętrzną przeznaczono dla gości, nieco skromniejsza wewnętrzna służyła domownikom, najskromniejsza zaś przypadła służbie. Dziś główny dziedziniec rezydencji Tabatabaiego zajmują drewniane tachty – siedziska, na których wieczorami rozkłada się dywany, a całe miejsce przemienia w bajkową i dość drogą restaurację. Warto tu jednak wpaść choćby na czajniczek herbaty. Chane-je Abbasin przypomina barokowy labirynt. Przesadne niekiedy reliefowe zdobienia sąsiadują z przepięknymi kolorowymi witrażami i skrzącymi się na ścianach szkiełkami. Mieści się tu niby tylko sześć budynków, ale położone są na różnych poziomach, z dziesiątkami schodów. Co chwila otwierały się przed nami nowe dziedzińce, portyki, a im wyżej, tym było ich więcej. Dopiero z dachu można dostrzec całą złożoność architektury tej rezydencji – na pewno zachwyciły się nią irańskie dzieciaki, które urządziły podczas naszej wizyty zabawę w chowanego. Ja także przez dłuższy czas szukałem Mirka, który zginął mi z oczu na jednym z poziomów. Piękny to dom, ale nie chciałbym tu gospodarzyć. Ostatniego Chane-je Ameriha należącego niegdyś do kadżarskiego gubernatora Kaszanu nie zdołaliśmy obejrzeć, a szkoda. Kryje podobno dwie piękne łaźnie, ale otwierany jest w dość regularnych odstępach co dwa, trzy miesiące – tym razem nie mieliśmy szczęścia, zamknęli go trzy dni przed naszym przyjazdem...