Rozmowa z Ramim Elhananem ze stowarzyszenia Parents' Circle.
- Nie będzie palestyńskiego państwa bez izraelskiego bezpieczeństwa. Ale nie będzie też izraelskiego bezpieczeństwa bez palestyńskiego państwa - uparcie powtarza Rami Elhanan. Dziesięć lat temu jego córka zginęła w zamachu bombowym w Jerozolimie. Smadar miała wtedy 14 lat. Jej ojciec jednoczy dzisiaj wszytkich ludzi, którzy stracili swoich bliskich po obu stronach muru i wspólnie z nimi walczy o pokój.
Trzy osoby i trzysta owiec - tak najkrócej można opisać maleńką wieś w Palestynie, położoną blisko granicy z Jordanią. Gdy przyszły letnie upały większość mieszkańców przeniosła się do sąsiednich miejscowości. Zostawili tu swoje zwierzęta i cały dobytek. Wrócą, gdy zrobi się chłodniej.
Czy można prowadzić alkoholowy biznes w samym środku muzułmańskiego świata, do tego pod okupacją? Nadim Khoury od ponad dziesięciu lat udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. W swoim niewielkim browarze produkuje jedyne w Palestynie piwo. Zachęca Palestyńczyków, by je pili i "poczuli smak rewolucji". - Z dobrym produktem można robić interesy w każdym miejscu na świecie - przekonuje i wierzy, że palestyńscy przedsiębiorcy są w stanie zbudować silną gospodarkę w swoim kraju.
Biblioteka Publiczna w Tulkarem mieści się w budynku władz miasta. Ibrahim Zaquot, dyrektor i dusza tej instytucji tradycyjnie podejmuje nas w swoim gabinecie filiżanką piekielnie mocnej kawy.
– Biblioteka została założona w 1956 r., jednak już dwa lata później władze jordańskie nakazały jej zamknięcie, ponieważ były z nią związane środowiska lewicowe, a co za tym idzie nieprzychylne monarchii haszemickiej. W czerwcu 1967 r. Jordańczycy po prostu odjechali na wschód, a Tulkarem zostało zajęte bez jednego wystrzału.
Trzej królowie wędrowali do Betlejem, żeby spotkać Dzieciątko i złożyć mu dary. Do celu podróży jednak nie dotarli, bo na swojej drodze natrafili na potężny, betonowy mur i checkpoint. Musieli zawrócić. Ten satyryczny rysunek, który zobaczyłem na jednym z budynków w Betlejem doskonale obrazuje problem, z którym od kilku lat zmagają się mieszkańcy tego słynnego miasta. Dzieli je od Jerozolimy jedynie 20 minut jazdy autobusem.
Wadin an Nis i Artas to dwie palestyńskie wsie położone w odległości kilku kilometrów od Betlejem. Tuż obok tej pierwszej w najbliższym czasie zostanie zbudowana dalsza część izraelskiego "muru bezpieczeństwa". W drugiej ma powstać zbiornik na ścieki z dużego osiedla zamieszkiwanego przez żydowskich osadników. W obu przypadkach mieszkańcy wsi stracą swoją ziemię.
"Jingle Bells", "Joy to the world, the Lord has come", "We wish you a Merry Christmas" - to chyba ostatnie melodie, których mogłem spodziewać się przy temperaturze ponad 30 stopni w samym środku muzułmańskiej wioski. - Zbłąkany święty Mikołaj? - pomyślałem, zanim jeszcze na wąskiej drodze prowadzącej do Yanoun pojawił się rozklekotany, osobowy Volkswagen z głośnikiem na dachu. To sprzedawca lodów, który przejeżdża tu raz w tygodniu. Niewielka turystyczna lodówka na tylnym siedzeniu, obok pudełko ze skorupkami.
To w Polsce robicie te słynne sery w górach? - zagaduje mnie 16-letni Oday, gdy razem z jego pięcioma kolegami i ich opiekunem z kółka teatralnego jedziemy do obozu dla uchodźców Askar na przedmieściach Nablusu. Nie ukrywam mojego zaskoczenia, skąd nastolatek z Nablusu wie o polskim oscypku. Próbuję tłumaczyć, że być może pomylił Polskę z Francją, czy Włochami, bo tamtejsze sery są o wiele bardziej znane.
Jeden osiołek, owce, maleńka jama w skale, w środku kilka materacy, koc, drewniana szafka, naczynia, kuchenka gazowa - to praktycznie cały dobytek, dzięki któremu utrzymuje się rodzina Umm Mohammad. Jej najstarszy syn zginął na pobliskich wzgórzach kilka lat temu od wybuchu granatu. Miał wtedy 12 lat. Mąż także nie żyje. Kobieta razem z pozostałą dwójką swoich dzieci: starszym Yousefem i młodszym Ahmedem, mieszka w niewielkiej grocie skalnej kilka kilometrów od Yanoun.
Rano dzwoni telefon. To 'Abd al-Karim Sa'adi z miejscowego biura Btselem, izraelskiej organizacji pozarządowej zajmującej się przypadkami łamania praw człowieka na Terytoriach Okupowanych. - Przyjedźcie po południu do ‘Atil, zobaczycie co zostawili po sobie izraelscy żołnierze - mówi wyraźnie poddenerwowany.
Sobota, godzina 8 rano. Słyszymy pukanie do drzwi naszego domku, ochrzczonego wdzięczną nazwą "International House". Otwieram. Przed wejściem stoi Najah, sąsiadka, która razem ze swoją siostrą i matką prowadzą jedyny w promieniu kilku kilometrów sklepik spożywczy. Przyniosła nam świeży, jeszcze gorący chleb. Podaje go z uśmiechem i szybko odchodzi.
Boisko w Tulkarem znajduje się na tyłach miejscowego komisariatu. Już z daleka słychać gwar na trybunach. Wszyscy oczekują gwizdka sędziego, który rozpocznie inauguracyjny mecz pierwszego Turnieju Obozów dla Uchodźców w Piłce Nożnej „Prawo do Powrotu”. W turnieju weźmie udział siedem drużyn reprezentujących obozy Jenin, al-‘Amari (Ramallah), al-‘Ain (Nablus), Balata, Nur Shams (Tulkarem) oraz Tulkarem Camp. Ten ostatni wystawia dwa zespoły, jednemu z nich będziemy dzisiaj kibicować.
O tym, jak trudna jest historia konfliktu bliskowschodniego i jak daleko trzeba sięgnąć w przeszłość, aby cokolwiek z niego pojąć, przypominają mieszkańcom Jerozolimy ruiny Lifty. Palestyńczkom nie pozwalają zapomnieć o tym, że kilkadziesiąt lat temu zostali wygnani z terenów, które zamieszkiwali od wieków. Izraelczykom uświadamiają zaś, co było tego przyczyną.
Za niecały miesiąc Muhammed skończy 22 lata. Od urodzenia mieszka w Balata Refugee Camp, największym na Zachodnim Brzegu Jordanu obozie dla uchodźców. Razem z nim w domkach na niewielkim kawałku ziemi w pobliżu Nablusu żyje około 25 tysięcy osób, wśród nich wiele dzieci. Uczą się w dwóch szkołach dla chłopców i dwóch dla dziewcząt. I chociaż nie mają wielkich szans na poprawę swojego losu, uśmiechają się i są bardzo serdeczni. Chętnie rozmawiają i opowiadają o sobie.
Na Checkpoint Beit Iba, zamykający wjazd do Nablusu od strony zachodniej, docieramy tuż przed 17:00. Jest nas troje - Anders ze Szwecji, Pandora z RPA i ja. Kolejka nie jest duża, około 20 pojazdów, między innymi autobusy Czerwonego Krzyża, wiozące na widzenia rodziny Palestyńczyków zatrzymanych lub aresztowanych przez siły izraelskie. W jednym z autobusów dzieciaki śmieją się do nas przez szybę, pokazując znak V.
Hakim Sabbah, który w Palestynie kieruje niewielką organizacją "Project Hope" od kilku dni żyje w bardzo dużym stresie. W Nablusie, największym i wstrząsanym ciągłymi zamieszkami mieście na Zachodnim Brzegu Jordanu, ruszył bowiem przygotowany przez niego festiwal filmowy. Przez cały tydzień ludzie będą mogli oglądać produkcje francuskie, brytyjskie, a także jeden film z Norwegii.
W dniu dzisiejszym do Tel Avivu udało się dwóch kolejnych wolontariuszy wyselekcjonowanych przez Arabię.pl, którzy przez trzy miesiące będą brać udział w programmie EAPPI. Łukasz Pałka, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego oraz wzięty dziennikarz Gazety Wrocławskiej najbliższe miesiące spędzi w małej palestyńskiej wiosce Yanoun na Zachodnim Brzegu Jordanu zewsząd otoczonej przez osady żydowskie.
Wolność dla więźniów politycznych i internowanych – to główne hasło jakie można było usłyszeć 17 kwietnia podczas licznych demonstracji z okazji Dnia Więźniów. Zachodni Brzeg - od 1976 roku około 25 % całej ludności doświadczyło aresztowań, tymczasowych zatrzymań, czy przebywało w obozach dla internowanych. Tutaj setki palestyńskich domów zostało zrównanych z ziemią jako kara wymierzona ich rodzinom. Tysiące Palestyńczyków ciągle oczekuje na przepustki aby móc odwiedzić członków swych rodzin przetrzymywanych na terenie Izraela.
Jayyous – otoczone jest murem, który uniemożliwia rolnikom swobodny dostęp do ziem na jakiej uprawiają drzewka oliwne, warzywa i sady owocowe. Do swej dyspozycji mają trzy bramy otwierane o ściśle wyznaczonych godzinach:
Azzoun Information and Communication Tele Center „ALRAFED”to przedsięwzięcie w całości sfinansowane z funduszy Banku Światowego, w ramach wsparcia udzielonego Palestyńskiej Radzie Ekonomicznej na Rzecz Rozwoju i Odbudowy (PECDAR). Warto podkreślić, że jest to pierwsza inicjatywa propagująca wykorzystanie nowoczesnych technologii w północnej części Autonomii Palestyńskiej.
Nadszedł czas powrotu. Aż trudno w to uwierzyć, że ostatnie trzy miesiące tak szybko minęły. Mam ciągle wrażenie, że dopiero co przyjechaliśmy i właśnie zaczynamy naszą pracę… Postanowiliśmy, że zamiast żegnać się z dzieciakami i nauczycielami z Qortoba School, zaprosimy w ostatni dzień naszego pobytu w Hebronie palestyńskich artystów z Tulkarem i Jerozolimy, którzy przygotowali przedstawienie dla dzieci. Chcieliśmy, żeby dzieciaki chociaż na chwilę zapomniały o osadnikach, żołnierzach, checkpointach… ale chyba do samego przedstawienia nikt nie zdawał sobie sprawy z tego jak szalony to był pomysł…
Jayyous, malownicza wieś położona na terenie Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu, jest zamieszkała głównie przez rolników. To właśnie tutaj spędzę najbliższe miesiące. Nadchodzi wiosna. Od pierwszego dnia miejsce zachwyca swymi gajami drzewek oliwnych i górzystym krajobrazem z domami otoczonymi małymi sadami. Jayyous nie jest jednak spokojną oazą, gdzie życie toczy się ustalonym rytmem.
Stowarzyszenie Arabia.pl kontynuuje swą współpracę z działającym przy Światowej Radzie Kościołów (ang. World Council of Churches – WCC) Ekumenicznym Programie Współtowarzyszenia w Palestynie i Izraelu (ang. Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel – EAPPI). Choć pierwsi wolontariusze wysłani przez Arabie.pl na Zachodnii Brzeg Jordanu (Rachela Tonta i Artur Bujak) nie powrócili jeszcze do kraju, przed kilku dniami dołączyła do nich kolejna polska wolontariuszka.
„Rządy” Autonomii Palestyńskiej w Tulkarem kończą się na szóstym kilometrze za miastem. Tam znajduje się pierwszy z szeregu checkpointów otaczających miasto. Tam też wybraliśmy się poniedziałkowym popołudniem. Ze znalezienem transportu nie było problemu, taksówki i serwisy są powszechnie dostępne – czasem ma się wrażenie, że jest ich aż za dużo. Razem z Mohau zdecydowaliśmy się wsiąść jednak do autobusu jadącego do Nablusu. Koszt – 3 szekle – ledwo przekraczał cenę paczki gum do żucia. Po 10 minutach drogi autobus stanął. Przed nami ciągneła się długa linia aut prowadząca do samego checkpointu Anapt’a.
„Przerwać milczenie” - „Shovrim Shtika” (hebr.) jest jedną z organizacji, z którą współpracujemy w Hebronie. Została utworzona w marcu 2004 przez byłych żołnierzy izraelskich, którzy służyli na obszarach okupowanych (przede wszystkim w Hebronie, Betlejem i Strefie Gazy) od momentu wybuchu drugiej intifady. Głównym celem „Shovrim Shtiki” jest wyjawianie prawdy przed izraelską opinią publiczną na temat wydarzeń, których świadkami, albo bezpośrednimi uczestnikami są żołnierze podczas pełnienia służby na terenach okupowanych.
Z Nablusu do Ramalli jest zaledwie godzina drogi. Większość mieszkańców tego drugiego co do wielkości miasta Zachodniego Brzegu może jednak tylko marzyć o wydostaniu się poza jego granice. Od początku Intifady Nablus, będący wcześniej ekonomiczną stolicą Autonomii Palestyńskiej, zaczął stopniowo popadać w ruinę. Miasto otoczone jest przez sześć checkpointów, z których niektóre, jak Huwwara czy Beit’Iba okryte są ponurą sławą. Aby wyjechać z miasta, trzeba mieć specjalną przepustkę, lecz żeby się o nią ubiegać ... należy opuścić miasto.
Bait’iba jest dużym chekpointem znajdującym się pomiędzy Tulkaremem, a Nablusem. Zazwyczaj jest bardzo zatłoczony. Tym razem, wbrew naszym obawom, nie widać było na nim tłumów. Kolejka aut lśniących w grudniowym słońcu kończyła się jakieś 50 metrów za zakrętem. Izraelscy żołnierze ledwie widocznym ruchem rąk dawali znać kierowcom, że mogą podjechać do kontroli. Tuż obok terminalu dla samochodów, znajduje się terminal dla pieszych. Zdecydowaliśmy się tam stanąć.
Kilka dni temu zostaliśmy zaproszeni przez Hashema Al-Azzeha, pracownika lokarnego biura UNRWA na spotkanie z izraelskimi działaczami organizacji pokojowych. Hashem mieszka ze swoja rodziną: żoną i dwójką małych dzieci w dzielnicy Tel Rumeida, w bezpośrenim sąsiedztwie osiedla żydowskiego Ramat Yishail. Była to nasza pierwsza wizyta w tym miejscu, więc ucieszyliśmy się, gdy zobaczyliśmy Hashema czekającego przy wąskiej ścieżce prowadzącej do jego domu.
Niektóre miejsca zdają się być szczególnie częstymi świadkami tragedii. Tak też jest w przypdku Tulkaremu, które na tyle często staje się widownią walk, okrucieństw i śmierci, że mieszkańcy miasta traktują te zdarzenia z wydaje się wrodzonym sobie dystansem. Ludzkie życie na terytoriach palestyńskich jest naprawdę tanie. Mogliśmy się o tym przekonać tuż po przyjeździe.
Tulkarem, miasto w którym przyjdzie mi spędzic najblizsze miesiace, jest położone w północnej części Zachodniego Brzegu. Jest to malownicze, przeszło 100 tysięczne miasto leżące nieopodal izraelskiej Natanii i arabskiego Nablusu. Niestety lata okupacji i walk, które jeszcze niedawno się tutaj toczyły, zostawiły trwały ślad na samej architekturze miasta.
6:45 rano. Stoimy przy checkpoincie nr 56 i czekamy na nauczycieli oraz uczniów, którzy muszą przejść wykrywacz metalu, aby dojść do oddalonej o 200 metrów szkoły. Dwie z nas idą w kierunku drugiego checkpointu, który znajduje się tuż przy szkole i pilnują, aby nadchodzący nauczyciele i uczniowe mogli bezpiecznie dojść do budynku.
Mija właśnie dziewiąty dzień naszego pobytu w Izraelu/Palestynie. Szczęśliwie nie mieliśmy żadnych problemów na granicy (właściwie jedynym problemem były trzy jabłka które próbowaliśmy "przemycić" do Izraela - za co zostaliśmy ukarani koniecznością wypełnienia długiego formularza :-)) i już w piątek mogliśmy się spotkać w Jerozolimie z przedstawicielami lokalnego biura EAPPI oraz pozostałymi uczestnikami programu.
Zaczynamy odliczać ostatnie godziny do wyjazdu… W czwartek popołudniu będziemy już w Tel Awiwie, a na razie… bieganina po sklepach (chyba stanę się ekspertem od nieprzemakalnych rzeczy), wizyty u lekarzy i ostatnie spotkania ze znajomymi.
W czerwcu 2006 Stowarzyszenie Arabia.pl nawiązało współpracę z działającym przy Światowej Radzie Kościołów (ang. World Council of Churches – WCC) Ekumenicznym Programie Współtowarzyszenia w Palestynie i Izraelu (ang. Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel – EAPPI). Ogólnym celem programu EAPPI jest wsparcie Palestyńczyków i Izraelczyków w ich działaniach i wysiłkach na rzecz budowania pokoju.
Film w reżyserii twórcy głośnego Co wiesz o Elly?, to opowieść o dwóch rodzinach, których losy w dramatyczny sposób splatają się ze sobą na skutek przypadkowego zbiegu okoliczności.
Analitycy z wyraźnym niepokojem mówią o głębokim kryzysie, w którym pogrążył się sektor budowlany w Jemenie w związku z przybierającymi na sile niepokojami społecznymi trwającymi od lutego br. Ostrzegają, że dalszy rozwój tej niebezpiecznej tendecji połączony z całkowitym wstrzymaniem projektów rozwojowych państwa doprowadzi do poważnej zapaści gospodarczej. Związany z tym gwałtowny wzrost bezrobocia może zagrozić porządkowi społecznemu.
Mauretańscy obrońcy praw człowieka zapowiadają utworzenie specjalnych grup, które podczas trwania ramadanu będą namierzać i ujawniać przypadki niewolnictwa. Biram Walid Abidi, przywódca Ruchu Zniesienia Niewolnictwa (L’Initiative pour la Resurgence du Mouvement Abolitionniste en Mauritanie - IRA Mauretania) powiedział, że działania te mają na celu sprawdzenie poziomu świadomości lokalnej na temat niewolnictwa w Mauretanii oraz uwagi, jaką światowa opinia publiczna poświęca temu zagadnieniu. 
Pascal wydał przed paru laty przewodnik Bliski Wschód: Syria, Jordania, Liban. Do Libanu i Syrii udało mi się go zabrać, a więc by mógł on całkowicie dopełnić swojego przewodnikowego żywota, pozostawała jeszcze tylko Jordania. Ta zresztą od dawna mnie kusiła. Prozachodnie królestwo regionu posiada ogrom turystycznych perełek dosłownie dla każdego. W Jordanii raj odnajdzie i amator archeologii, i zapalony nurek, i miłośnik wspinaczek.
W 2009 roku tysiące Irańczyków wyszły na ulice, by zaprotestować przeciwko wynikom sfałszowanych wyborów prezydenckich. Zrodził się Zielony Ruch, którzy zachodni komentatorzy uznali za zalążek kolejnej irańskiej rewolucji. Hooman Majd przedstawia kulisy tych wydarzeń, pokazując, jak powierzchowne i mylne bywają zachodnie interpretacje.
Łukasz Pałka - Co Pan, jako Palestyńczyk, poczuł widząc zdjęcia zamaskowanych bojowników Hamasu, którzy zajęli dom prezydenta Abbasa w Gazie?
Biblioteka Publiczna w Tulkarem mieści się w budynku władz miasta. Ibrahim Zaquot, dyrektor i dusza tej instytucji tradycyjnie podejmuje nas w swoim gabinecie filiżanką piekielnie mocnej kawy.
Trzej królowie wędrowali do Betlejem, żeby spotkać Dzieciątko i złożyć mu dary. Do celu podróży jednak nie dotarli, bo na swojej drodze natrafili na potężny, betonowy mur i checkpoint. Musieli zawrócić. Ten satyryczny rysunek, który zobaczyłem na jednym z budynków w Betlejem doskonale obrazuje problem, z którym od kilku lat zmagają się mieszkańcy tego słynnego miasta. Dzieli je od Jerozolimy jedynie 20 minut jazdy autobusem. 
"Jingle Bells", "Joy to the world, the Lord has come", "We wish you a Merry Christmas" - to chyba ostatnie melodie, których mogłem spodziewać się przy temperaturze ponad 30 stopni w samym środku muzułmańskiej wioski. - Zbłąkany święty Mikołaj? - pomyślałem, zanim jeszcze na wąskiej drodze prowadzącej do Yanoun pojawił się rozklekotany, osobowy Volkswagen z głośnikiem na dachu. To sprzedawca lodów, który przejeżdża tu raz w tygodniu. Niewielka turystyczna lodówka na tylnym siedzeniu, obok pudełko ze skorupkami. 
To w Polsce robicie te słynne sery w górach? - zagaduje mnie 16-letni Oday, gdy razem z jego pięcioma kolegami i ich opiekunem z kółka teatralnego jedziemy do obozu dla uchodźców Askar na przedmieściach Nablusu. Nie ukrywam mojego zaskoczenia, skąd nastolatek z Nablusu wie o polskim oscypku. Próbuję tłumaczyć, że być może pomylił Polskę z Francją, czy Włochami, bo tamtejsze sery są o wiele bardziej znane. 
Jeden osiołek, owce, maleńka jama w skale, w środku kilka materacy, koc, drewniana szafka, naczynia, kuchenka gazowa - to praktycznie cały dobytek, dzięki któremu utrzymuje się rodzina Umm Mohammad. Jej najstarszy syn zginął na pobliskich wzgórzach kilka lat temu od wybuchu granatu. Miał wtedy 12 lat. Mąż także nie żyje. Kobieta razem z pozostałą dwójką swoich dzieci: starszym Yousefem i młodszym Ahmedem, mieszka w niewielkiej grocie skalnej kilka kilometrów od Yanoun.
Sobota, godzina 8 rano. Słyszymy pukanie do drzwi naszego domku, ochrzczonego wdzięczną nazwą "International House". Otwieram. Przed wejściem stoi Najah, sąsiadka, która razem ze swoją siostrą i matką prowadzą jedyny w promieniu kilku kilometrów sklepik spożywczy. Przyniosła nam świeży, jeszcze gorący chleb. Podaje go z uśmiechem i szybko odchodzi. 
Boisko w Tulkarem znajduje się na tyłach miejscowego komisariatu. Już z daleka słychać gwar na trybunach. Wszyscy oczekują gwizdka sędziego, który rozpocznie inauguracyjny mecz pierwszego Turnieju Obozów dla Uchodźców w Piłce Nożnej „Prawo do Powrotu”. W turnieju weźmie udział siedem drużyn reprezentujących obozy Jenin, al-‘Amari (Ramallah), al-‘Ain (Nablus), Balata, Nur Shams (Tulkarem) oraz Tulkarem Camp. Ten ostatni wystawia dwa zespoły, jednemu z nich będziemy dzisiaj kibicować. 
O tym, jak trudna jest historia konfliktu bliskowschodniego i jak daleko trzeba sięgnąć w przeszłość, aby cokolwiek z niego pojąć, przypominają mieszkańcom Jerozolimy ruiny Lifty. Palestyńczkom nie pozwalają zapomnieć o tym, że kilkadziesiąt lat temu zostali wygnani z terenów, które zamieszkiwali od wieków. Izraelczykom uświadamiają zaś, co było tego przyczyną. 
Za niecały miesiąc Muhammed skończy 22 lata. Od urodzenia mieszka w Balata Refugee Camp, największym na Zachodnim Brzegu Jordanu obozie dla uchodźców. Razem z nim w domkach na niewielkim kawałku ziemi w pobliżu Nablusu żyje około 25 tysięcy osób, wśród nich wiele dzieci. Uczą się w dwóch szkołach dla chłopców i dwóch dla dziewcząt. I chociaż nie mają wielkich szans na poprawę swojego losu, uśmiechają się i są bardzo serdeczni. Chętnie rozmawiają i opowiadają o sobie.
Na Checkpoint Beit Iba, zamykający wjazd do Nablusu od strony zachodniej, docieramy tuż przed 17:00. Jest nas troje - Anders ze Szwecji, Pandora z RPA i ja. Kolejka nie jest duża, około 20 pojazdów, między innymi autobusy Czerwonego Krzyża, wiozące na widzenia rodziny Palestyńczyków zatrzymanych lub aresztowanych przez siły izraelskie. W jednym z autobusów dzieciaki śmieją się do nas przez szybę, pokazując znak V.
Hakim Sabbah, który w Palestynie kieruje niewielką organizacją "Project Hope" od kilku dni żyje w bardzo dużym stresie. W Nablusie, największym i wstrząsanym ciągłymi zamieszkami mieście na Zachodnim Brzegu Jordanu, ruszył bowiem przygotowany przez niego festiwal filmowy. Przez cały tydzień ludzie będą mogli oglądać produkcje francuskie, brytyjskie, a także jeden film z Norwegii. 
W dniu dzisiejszym do Tel Avivu udało się dwóch kolejnych wolontariuszy wyselekcjonowanych przez Arabię.pl, którzy przez trzy miesiące będą brać udział w programmie EAPPI. Łukasz Pałka, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego oraz wzięty dziennikarz Gazety Wrocławskiej najbliższe miesiące spędzi w małej palestyńskiej wiosce Yanoun na Zachodnim Brzegu Jordanu zewsząd otoczonej przez osady żydowskie.
Wolność dla więźniów politycznych i internowanych – to główne hasło jakie można było usłyszeć 17 kwietnia podczas licznych demonstracji z okazji Dnia Więźniów. 
Jayyous – otoczone jest murem, który uniemożliwia rolnikom swobodny dostęp do ziem na jakiej uprawiają drzewka oliwne, warzywa i sady owocowe. Do swej dyspozycji mają trzy bramy otwierane o ściśle wyznaczonych godzinach:
Azzoun Information and Communication Tele Center „ALRAFED”
Nadszedł czas powrotu. Aż trudno w to uwierzyć, że ostatnie trzy miesiące tak szybko minęły. Mam ciągle wrażenie, że dopiero co przyjechaliśmy i właśnie zaczynamy naszą pracę… 
Stowarzyszenie Arabia.pl kontynuuje swą współpracę z działającym 
Z Nablusu do Ramalli jest zaledwie godzina drogi. Większość mieszkańców tego drugiego co do wielkości miasta Zachodniego Brzegu może jednak tylko marzyć o wydostaniu się poza jego granice. Od początku Intifady Nablus, będący wcześniej ekonomiczną stolicą Autonomii Palestyńskiej, zaczął stopniowo popadać w ruinę. Miasto otoczone jest przez sześć checkpointów, z których niektóre, jak Huwwara czy Beit’Iba okryte są ponurą sławą. Aby wyjechać z miasta, trzeba mieć specjalną przepustkę, lecz żeby się o nią ubiegać ... należy opuścić miasto. 
Bait’iba jest dużym chekpointem znajdującym się pomiędzy Tulkaremem, a Nablusem. Zazwyczaj jest bardzo zatłoczony. Tym razem, wbrew naszym obawom, nie widać było na nim tłumów
Kilka dni temu zostaliśmy zaproszeni przez Hashema Al-Azzeha, pracownika lokarnego biura UNRWA na spotkanie z izraelskimi działaczami organizacji pokojowych. Hashem mieszka ze swoja rodziną: żoną i dwójką małych dzieci w dzielnicy Tel Rumeida, w bezpośrenim sąsiedztwie osiedla żydowskiego Ramat Yishail. Była to nasza pierwsza wizyta w tym miejscu, więc ucieszyliśmy się, gdy zobaczyliśmy Hashema czekającego przy wąskiej ścieżce prowadzącej do jego domu.
Tulkarem, miasto w którym przyjdzie mi spędzic najblizsze miesiace, jest położone w północnej części Zachodniego Brzegu. Jest to malownicze, przeszło 100 tysięczne miasto leżące nieopodal izraelskiej Natanii i arabskiego Nablusu. Niestety lata okupacji i walk, które jeszcze niedawno się tutaj toczyły, zostawiły trwały ślad na samej architekturze miasta. 
6:45 rano. Stoimy przy checkpoincie nr 56 i czekamy na nauczycieli oraz uczniów, którzy muszą przejść wykrywacz metalu, aby dojść do oddalonej o 200 metrów szkoły. Dwie z nas idą w kierunku drugiego checkpointu, który znajduje się tuż przy szkole i pilnują, aby nadchodzący nauczyciele i uczniowe mogli bezpiecznie dojść do budynku.
Zaczynamy odliczać ostatnie godziny do wyjazdu… W czwartek popołudniu będziemy już w Tel Awiwie, a na razie… bieganina po sklepach (chyba stanę się ekspertem od nieprzemakalnych rzeczy), wizyty u lekarzy i ostatnie spotkania ze znajomymi.