gazal 2 (2309)

kto nam drogę do domu wskaże? tyś wszak pijany i ja pijany.

tyle razy mówiłem ci: pij mniej, dwa trzy puchary.

w tym mieście nie widzę nikogo trzeźwego,

każdy w obłędzie i bardziej pijany od drugiego.

duszo! leć do winiarni,* abyś rozkoszy zaznała.

jak możesz być szczęśliwa, gdy o Miłości nie rozmawiasz?

Omar Chajjam

1 (107)*

popatrz na świat, cóż na nim zyskałem?

a co z życia mego, co mi pozostało?

jestem świecą płonącą, co się dopaliła.

jam czarą Dżamszida,* co w proch się rozbiła.

2 (36)

zrozum, że pożegnasz się z duszą swoją

i znikniesz w końcu za tajemnic zasłoną.

pij wino, bo nie wiesz, skąd przybyłeś

i raduj się, bo nie wiesz, dokąd idziesz.

opowieść I

pewnej nocy archanioł Gabriel przechadzał się po niebie,*

gdy usłyszał głos Pana, który szeptał: „Tu jestem.”

i w tejże chwili usłyszał też śpiewy czyjeś

i zdumiał się: „kto modli się tak żarliwie?

wiem tylko tyle, że prawy to człowiek

jego ego umarło, a serce bije zdrowe.”

i zapragnął go poznać i zobaczyć twarz jego,

lecz w niebiosach nikt nic o nim nie wiedział.

jeśli z ruiny tej w drogę do domu wyruszę
tam, dokąd wyruszę, mądry i świadomy wyruszę

a jeśli z podróży tej w zdrowiu do kraju powrócę
ślubuję, że z drogi mej prosto do winiarni pójdę

ty, który nad innych wynosisz się stale

jeśli miłości nie znasz – wybaczamy

lecz nie chodź do tych, którzy z miłości szaleni

bo tyś słynny z rozumu i trzeźwego myślenia

rzekłem: tęsknię do ciebie, odparła: twoja tęsknota przejdzie

rzekłem: bądź moim księżycem, odparła: jeśli wzejdzie

rzekłem: od prawdziwych kochanków wierności się naucz

odparła: ci, którzy piękni są, rzadko tę cechę mają

rzekłem: zamknę oczy i obraz twój nie przejdzie po tej drodze

odparła: ja nocy tajniki znam, odnajdę więc inną drogę

Ach, gdybyż moje ciało poczuło, co czuje serce.

Ach, gdybyż serce mogło poczuć tak jak czuje ciało.

Ach, gdybym mogła uwolnić się z twojej choroby

Smutku... gdzież znajdę od ciebie ukojenie.

Moulana Dżalaluddin Rumi urodził się na początku XIII wieku na ziemiach obecnego Afganistanu, jednak większość życia spędził w Azji Mniejszej (Rumie). Był uczonym, filozofem i teologiem, lecz to wszystko zmieniło się z chwilą, gdy poznał Szamsuddina z Tabrizu – wędrownego derwisza. To spotkanie sprawiło, że uczony stał się jednym z największych mistyków i poetów Wschodu. Rumi znany jest przede wszystkim jako założyciel bractwa wirujących derwiszy oraz autor olbrzymiego, pisanego wierszem traktatu o sprawach ducha („Masnawi-je ma’anawi”) i równie wielkiego zbioru mistyczno – miłosnych wierszy poświęconych Szamsuddinowi (Słońcu z Tabrizu).

Baba Taher Ourion – dobejti*

*

ciało moje cierpi, o Boże!

serce moje tęskni, o Boże!

pragnienie domu, skargi i ubóstwo

w piersi mojej ogień rozpaliły, o Boże!