Prawie zawsze, kiedy Mitra wraca do domu, chłopcy już czekają w przedpokoju. Gdy tylko słyszą, że ktoś otwiera drzwi, biegną zobaczyć kto przyszedł. Mitra zdejmuje obowiązkowy w Iranie płaszcz i szeroki, ciemny szal, który zasłania włosy. Po powrocie ze szkoły chłopcy nawet nie myślą o odrabianiu lekcji. Ganiają się wokół kanapy i krzyczą -„byliśmy dzisiaj w sklepie u pana Alego, kupiliśmy gumę do żucia”. Arja i młodszy o dwa lata Madżid prawie codziennie zaskakują mamę nowinami. Wczoraj Arja złapał motyla, którego potem trzymał w pudełku. Madżid chciał go wypuścić, no i skończyło się na kolejnej bijatyce. Opiekuje się nimi babcia. W białej chustce na głowie, siedzi na kanapie, robi na drutach i co jakiś czas pokrzykuje - „Na Allaha, czy wy się w końcu uspokoicie, czy któryś zacznie ćwiczyć na fortepianie. Jutro przychodzi nauczyciel!” Chłopcy jakby nie słyszeli, śmieją się i znowu wrzeszczą.

Isfahan – jedno z najpiękniejszych miast Iranu, przyciąga jak magnes. Uwielbiam je za atmosferę, wspaniałe bazary, cudowne zabytki Safawidzkiej architektury i tę bezinteresowną gościnność mieszkańców. Najpełniej daje ona o sobie znać w piątki, kiedy Irańczycy całymi rodzinami wyruszają na piknik. A gdzie przyjemniej spędzić dzień, niż nad orzeźwiająco chłodną i leniwie płynącą rzeką Zajande.

Wyjazd do Bandar-e Anzali trzeba dobrze zaplanować. Z kilku powodów. Żeby w pełni wykorzystać walory portu nad Morzem Kaspijskim trzeba tam jechać wczesnym latem, w drugiej połowie czerwca lub lipcu. Warto zarezerwować wcześniej nocleg oraz bilet powrotny – wydostanie się stamtąd w sezonie, zwłaszcza autobusami na dłuższych dystansach, nie jest wcale taką łatwą sprawą. Pojechaliśmy z Mirkiem malowniczą trasą z Ghazwinu, przecinając góry Alborzu serpentynami szosy. Większość spotkanych wcześniej turystów zadawała nam tylko jedno pytanie: po co w ogóle jechać do najbardziej deszczowego miasta w Iranie i największego portu na północy kraju?

Ghom to miasto żarliwej wiary. Wiary w szyicki islam i rewolucję Chomejniego. Tu chyba, jak w żadnym innym mieście Islamskiej Republiki daje się odczuć klimat lat osiemdziesiątych. Brodaci mężczyźni głośno dyskutującyna polityczne tematy z mułłami; szczelnie zasłonięte czadorami kobiety histerycznie przeciskające się do sanktuarium Hazrat-e Masume; policjanci, wojskowi, a nade wszystko Strażnicy Rewolucji pilnujący porządku; kurz unoszący się z wyschniętego koryta rzeki, w którym parkują autokary z pielgrzymami. Święte miejsca Ghom są niedostępne dla niemuzułmanów, ale mimo to je opiszę. Skąd to wszystko wiem, niech zostanie skryte za zasłoną tajemnicy...

Kompleks jaskiń Ali Sadr jest według Irańczyków największą atrakcją turystyczną na zachodzie kraju. Oprócz tego jest jednym z największych placów budowy. Jaskinie odkryto zaledwie 46 lat temu w miejscu pozbawionym jakiejkolwiek infrastruktury – wszystko powstaje więc od podstaw. Wybudowano już wygodną drogę dojazdową, jak grzyby po deszczu powstają hotele, restauracje, sklepy i całe wioski stawiane tylko i wyłącznie na potrzeby zwiększającej się rokrocznie liczby odwiedzających.

Pan Henio zajęty podróżami nie pisał do nas czas jakiś, ale oto wraca i obiecał, że będzie się pojawiać regularnie. Zawsze w sobotę. Czego jemu i sobie życzymy.