„Półksiężyc” (2006, Austria, Francja, Irak, Iran) to film autora „Czasu pijanych koni” (2000) i „Gdyby żółwie mogły latać” (2004). Mamo (Ismail Ghaffari) to podziwiany i uwielbiany przez Kurdów muzyk, który po upadku reżimu Saddama Hussajna, pragnie dać koncert w irackim Kurdystanie. Po siedmiu miesiącach przygotowań jego grupa uzyskuje zgodę na koncert. By jednak dziełu nadać właściwy kształt, w koncercie musi wziąć udział Heszo śpiewaczka o „niebiańskim głosie” (w tej roli supergwiazda kina irańskiego Hedije Tehrani). W tym celu Heszo musi zostać przemycona przez granicę... Taki jest realistyczny wymiar filmu, w którego początkowych scenach walkę kogutów inicjuje się cytatem z Kierkegaarda.
Biały balonik (1995) czyli noworoczna przypowieść o dziecięcym świecie. Film w reżyserii Dżafara Panohiego powstał na podstawie scenariusza Abbasa Kiarostamiego. Pozornie jest to film o banalnej fabule, jednak gdy przejrzeć się mu dokładniej, można uznać go za dzieło otwierające drzwi do wielu światów, nawet stosunków polsko-irańskich!
„Byłem jak koń, który z góry wyczuł, że w powietrzu wisi coś złego. Widziałeś, jak gałki oczne wychodzą mu z orbit, jak strach, który zakiełkował mu w głowie, wylatuje huraganem przez drżące chrapy? Widziałeś, jak rży i bije kopytami o ziemię?
W maju 2008, na polskim rynku ukazała się nietypowa pozycja wydawnicza - "Iran - spragnieni żywego Boga". Książka opowiada o obywatelach Islamskiej Republiki Iranu, którzy postanowili poszukać szczęścia i prawdy w chrześcijaństwie.
Na początku roku nakładem Wydawnictwa Akademickiego DIALOG ukazała się książka Houchangha Nahavandiego zatytułowana Upadek i śmierć szacha Iranu. Relacje i dokumenty. Autor, żyjący od 1979 roku poza Iranem, były rektor Uniwersytetów w Szirazie i Teheranie, członek rządu, minister i bliski współpracownik szacha Mohamamda Rezy Pahlawiego, był świadkiem ostatnich wydarzeń jakie miały miejsce w Iranie przed zwycięstwem rewolucji muzułmańskiej. Z takiej perspektywy opisuje on ostatnie wydarzenia obejmujące okres od końca 1977 roku do śmierci szacha Mohammada Rezy Pahlawiego 27 lipca 1980 roku.
„Wyszywanki” to czwarty już komiks Marjane Satrapi (pol. Mardżane Satrapi), który ukazał się w Polsce. Po obsypanym nagrodami „Kurczaku ze śliwkami” oraz dwóch częściach bestsellera „Persepolis”, w marcu 2008 na polski rynek trafiają „Wyszywanki”. Jest to najbardziej kobiecy komiks Satrapi, choć niekoniecznie jest kierowany tylko do kobiet. Powinien po niego sięgnąć każdy, kto chce przekonać się na własne oczy, czym się zajmują i o czym plotkują irańskie kobiety, gdy nikt ich nie widzi i nie słyszy.
Autor opisuje końcowe lata panowania Mohammada Rezy Pahlawiego, ostatniego Szacha Iranu, a także losy władcy po opuszczeniu kraju i jego śmierć na wygnaniu. Opowiada o zakulisowych rozgrywkach w otoczeniu monarchy, rozpaczliwych wysiłkach niektórych osób przewidujących upadek, szybko jednak odsuniętych na bok, a przede wszystkim o dwuznacznej roli mocarstw zachodnich oraz ZSRR, które zdradziły swojego wiernego sojusznika.
W siedemnastowiecznej Persji młoda dziewczyna zbliża się do wieku odpowiedniego do zawarcia małżeństwa. Jednakże, po niespodziewanej śmierci ojca pozostaje bez posagu i środków do życia. Zmuszona jest udać się wraz z matką do Isfahanu, by służyć u bogatego krewnego. Wuj jest projektantem dywanów dla samego szacha, a dziewczyna odkrywa w sobie niezwykły talent do ich tkania. Wkrótce zostaje zmuszona do zawarcia czasowego małżeństwa, dzieląc swoje życie między dniem i projektami dywanów, a nocą i byciem niechętną żoną. Dziewczyna podejmuje w końcu śmiałą decyzję, która gorszy gospodarzy i wystawia ich reputację na szwank...
Rumi, wybitny perski poeta suficki, mistyk i mistrz duchowy, twórca zakonu wirujących derwiszów, żył w XIII wieku. Dla swych uczniów i admiratorów stał się autorytetem najwyższej rangi — stąd przydomek Moulana, „Nasz pan”. Jego poezja okazała się ponadczasowa — do dziś popularność Rumiego przekracza wszelkie granice geograficzne, językowe i światopoglądowe.
Dzisiejszy Iran zawieszony jest pomiędzy postępem a tradycją, która tu ma wiele barw, a nawet odcieni. Jeden Iran to spadkobierca wspaniałej kultury perskiej, inny to kraj koczowników i wytwórców dywanów, jest też Iran sztywnych norm zachowań i ściśle określonych ról społecznych. Iran – kraina gościnności czy wreszcie Iran muzułmański – umiarkowanych reformatorów i konserwatywnych ajatollahów. Co ten kraj wybierze? W którą stronę pójdzie? Nic nie jest jeszcze przesądzone.
Wystawa sztuki perskiej z okresu dynastii Safawidów wywołała szerokie zainteresowanie we francuskich mediach oraz cieszyła się dużą popularność wśród odwiedzających paryski Luwr.
Szkic o „Encyklopedii instrumentów muzycznych Iranu”
i jej autorze, M. R. Darwiszim
„Apparent rari nantes in gurgite vasto”*
Wergiliusz
O Lejli
Dwadzieścia lat ekspedycji do najodleglejszych zakątków Iranu, tysiące nagrań, zdjęć, fiszek. Wszystko po to, by ocalić od zapomnienia zanikającą tradycyjną muzykę perską, której ostatnimi nosicielami są starzy ludzie rozsiani po wioskach całego kraju. Od mroźnego Ardabilu po upalny i wilgotny Bandar Abbas.
Tegoroczny Waszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy był kolejną dobrą okazją, aby przyjrzeć się dokładniej irańskiej kinematografii. Mieliśmy bowiem szansę obejrzeć „Takich trzech” [pers. An se] w reżyserii Naghi Nematiego. Ten trzydziestoletni reżyser swoją karierę filmową rozpoczął dziesięć lat temu, zdobywając w tym czasie wiele prestiżowych nagród. „Takich trzech” to debiut fabularny irańskiego artysty, aczkolwiek nie była to pierwsza okazja Nematiego do zaprezentowania się polskiej publiczności. Dokładnie dwa latemu jego film krótkometrażowy „The Free Line” zdobył II nagrodę na festiwalu Mediaschool 2005 w Łodzi.
Książka dotyczy jednego z najbardziej podstawowych zagadnień w kulturze perskiej, jakim jest szeroko rozumiana idea ofiary i męczeństwa. Współcześnie zawiera się ona w pojęciu szahadatu, które dziś w świecie zachodnim wywołuje wiele kontrowersji. W kolejnych rozdziałach książki autorka omawia genezę i rozwój pojęcia szahadatu w kulturze perskiej, prezentuje jego współczesną interpretację, proces kształtowania postaw sprzyjających osiągnięciu gotowości do szahadatu oraz rolę tego pojęcia w propagandzie.
"Szkoła piękności w Kabulu; za zasłoną afgańskiej kobiety" została przetłumaczona przez Justynę Brzezińską i wydana w tym roku (2007) w Warszawie. Angielski tytuł ksiązki wydaje się bardziej adekwatny do powieści a brzmi «Kabul Beauty School; An American Woman Goes Behind the Veil». Narratorka (początkująca w języku dari wolontariuszka akcji humanitarnej) jest raczej osobą, która –jak zdaje się sugerować angielski tytuł - zagląda za zasłonę a nie ukazuje tego, co za zasłoną jest, a co pewnie mogliby zrobić bardziej wnikliwi obserwatorzy.
Film Kiarostamiego Close-up (Iran, 1990) można obejrzeć w ramach 4. Festiwalu Światowego Filmu Dokumentalnego Planete doc review (11-20 maja Kinoteka, Warszawa), prezentowany jest w części festiwalu Na granicy gatunków.
Słownik turecko-polski zawiera około 40 tysięcy wyrazów tureckich oraz dużą liczbę związanych z nimi wyrażeń i zwrotów. Obejmuje ogólne i specjalistyczne słownictwo współczesnego języka tureckiego. Podaje też wyrazy przestarzałe i dialektalne. Wiele odpowiedników i opisów znaczeń słownictwa tureckiego ułatwia ich właściwy dobór w różnych kontekstach zdaniowych.
Chwila niewinności (1997, Iran) to film Mohsena Machmalbafa, jednego z wybitniejszych i bardziej znanych światowej publiczności reżyserów irańskich. Film jest interesującą konstrukcją: na oczach widza odgrywana jest opowieść, której bohaterowie odtwarzają wydarzenia sprzed dwudziestu lat – historię dwóch młodych mężczyzn i dziewczyny. Całość oparta jest w realiach historycznych: za panowania szacha a rozgrywa się między policjantem a 17 letnim młodzieńcem, który w przyszłości ma stać się reżyserem (Machmalbaf).
Książka autorki entuzjastycznie przyjętej przez czytelników i krytykow w Polsce, piękna proza, która nawiązuje do konwencji realizmu magicznego i wciąga czytelnika w romantyczny świat wielkiego żalu i uniesienia.Pawica Żydówka urodziła się w perskim Isfahanie. Miała dziewięć lat, gdy poślubiła Salomona Mężczyznę. Ona pochodziła z najstarszej wspólnoty w diasporze, ludzi na ogół nieznanych zewnętrznemu światu. On był śpiewakiem na dworze królewskim, człowiekiem bogatym, słynącym z urody i wielkiego uroku. Dziesięć lat później Pawica jako pierwsza kobieta w dzielnicy żydowskiej porzuciła męża.
Uniesie nas wiatr Farrochzad oraz Uniesie na wiatr Kiarostamiego
O czym jest? O kim opowiada? Kiedy i gdzie się dzieje? To jedne z pierwszych pytań, które cisną się na usta, gdy potencjalny widz decyduje, czy obejrzeć film albo gdy chce opisać wrażenia i przemyślenia już po seansie. Abbas Kiarostami w Uniesie nas wiatr (tytuł zapożyczony z wiersza niepowtarzalnej poetki irańskiej Forugh Farrochzad pod tym samym tytułem) proponuje spojrzenie na inny, jakby w zwolnionym tempie toczący się świat, wsłuchanie się w inne dźwięki, zapachy, kolory; świat w którym powyższe pytania nabierają nowego wymiaru.
Recenzje 
„Byłem jak koń, który z góry wyczuł, że w powietrzu wisi coś złego. Widziałeś, jak gałki oczne wychodzą mu z orbit, jak strach, który zakiełkował mu w głowie, wylatuje huraganem przez drżące chrapy? Widziałeś, jak rży i bije kopytami o ziemię?
W maju 2008, na polskim rynku ukazała się nietypowa pozycja wydawnicza - "Iran - spragnieni żywego Boga". Książka opowiada o obywatelach Islamskiej Republiki Iranu, którzy postanowili poszukać szczęścia i prawdy w chrześcijaństwie. 
Na początku roku nakładem Wydawnictwa Akademickiego DIALOG ukazała się książka Houchangha Nahavandiego zatytułowana Upadek i śmierć szacha Iranu. Relacje i dokumenty. Autor, żyjący od 1979 roku poza Iranem, były rektor Uniwersytetów w Szirazie i Teheranie, członek rządu, minister i bliski współpracownik szacha Mohamamda Rezy Pahlawiego, był świadkiem ostatnich wydarzeń jakie miały miejsce w Iranie przed zwycięstwem rewolucji muzułmańskiej. Z takiej perspektywy opisuje on ostatnie wydarzenia obejmujące okres od końca 1977 roku do śmierci szacha Mohammada Rezy Pahlawiego 27 lipca 1980 roku. 
„Wyszywanki” to czwarty już komiks Marjane Satrapi (pol. Mardżane Satrapi), który ukazał się w Polsce. Po obsypanym nagrodami „Kurczaku ze śliwkami” oraz dwóch częściach bestsellera „Persepolis”, w marcu 2008 na polski rynek trafiają „Wyszywanki”. Jest to najbardziej kobiecy komiks Satrapi, choć niekoniecznie jest kierowany tylko do kobiet. Powinien po niego sięgnąć każdy, kto chce przekonać się na własne oczy, czym się zajmują i o czym plotkują irańskie kobiety, gdy nikt ich nie widzi i nie słyszy.
W siedemnastowiecznej Persji młoda dziewczyna zbliża się do wieku odpowiedniego do zawarcia małżeństwa. Jednakże, po niespodziewanej śmierci ojca pozostaje bez posagu i środków do życia. Zmuszona jest udać się wraz z matką do Isfahanu, by służyć u bogatego krewnego. Wuj jest projektantem dywanów dla samego szacha, a dziewczyna odkrywa w sobie niezwykły talent do ich tkania. Wkrótce zostaje zmuszona do zawarcia czasowego małżeństwa, dzieląc swoje życie między dniem i projektami dywanów, a nocą i byciem niechętną żoną. Dziewczyna podejmuje w końcu śmiałą decyzję, która gorszy gospodarzy i wystawia ich reputację na szwank...
Moulana Dżalaloddin Rumi
Dzisiejszy Iran zawieszony jest pomiędzy postępem a tradycją, która tu ma wiele barw, a nawet odcieni. Jeden Iran to spadkobierca wspaniałej kultury perskiej, inny to kraj koczowników i wytwórców dywanów, jest też Iran sztywnych norm zachowań i ściśle określonych ról społecznych. Iran – kraina gościnności czy wreszcie Iran muzułmański – umiarkowanych reformatorów i konserwatywnych ajatollahów. Co ten kraj wybierze? W którą stronę pójdzie? Nic nie jest jeszcze przesądzone
Wystawa sztuki perskiej z okresu dynastii Safawidów wywołała szerokie zainteresowanie we francuskich mediach oraz cieszyła się dużą popularność wśród odwiedzających paryski Luwr.
Tegoroczny Waszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy był kolejną dobrą okazją, aby przyjrzeć się dokładniej irańskiej kinematografii. Mieliśmy bowiem szansę obejrzeć „Takich trzech” [pers. An se] w reżyserii Naghi Nematiego. Ten trzydziestoletni reżyser swoją karierę filmową rozpoczął dziesięć lat temu, zdobywając w tym czasie wiele prestiżowych nagród. „Takich trzech” to debiut fabularny irańskiego artysty, aczkolwiek nie była to pierwsza okazja Nematiego do zaprezentowania się polskiej publiczności. Dokładnie dwa latemu jego film krótkometrażowy „The Free Line” zdobył II nagrodę na festiwalu Mediaschool 2005 w Łodzi.
Książka dotyczy jednego z najbardziej podstawowych zagadnień w kulturze perskiej, jakim jest szeroko rozumiana idea ofiary i męczeństwa. Współcześnie zawiera się ona w pojęciu szahadatu, które dziś w świecie zachodnim wywołuje wiele kontrowersji. W kolejnych rozdziałach książki autorka omawia genezę i rozwój pojęcia szahadatu w kulturze perskiej, prezentuje jego współczesną interpretację, proces kształtowania postaw sprzyjających osiągnięciu gotowości do szahadatu oraz rolę tego pojęcia w propagandzie.
"Szkoła piękności w Kabulu; za zasłoną afgańskiej kobiety" została przetłumaczona przez Justynę Brzezińską i wydana w tym roku (2007) w Warszawie. Angielski tytuł ksiązki wydaje się bardziej adekwatny do powieści a brzmi «Kabul Beauty School; An American Woman Goes Behind the Veil». Narratorka (początkująca w języku dari wolontariuszka akcji humanitarnej) jest raczej osobą, która –jak zdaje się sugerować angielski tytuł - zagląda za zasłonę a nie ukazuje tego, co za zasłoną jest, a co pewnie mogliby zrobić bardziej wnikliwi obserwatorzy. 
Film Kiarostamiego Close-up (Iran, 1990) można obejrzeć w ramach 4. Festiwalu Światowego Filmu Dokumentalnego Planete doc review (11-20 maja Kinoteka, Warszawa), prezentowany jest w części festiwalu Na granicy gatunków. 
Fragment przedmowy:
Książka autorki entuzjastycznie przyjętej przez czytelników i krytykow w Polsce, piękna proza, która nawiązuje do konwencji realizmu magicznego i wciąga czytelnika w romantyczny świat wielkiego żalu i uniesienia.Pawica Żydówka urodziła się w perskim Isfahanie. Miała dziewięć lat, gdy poślubiła Salomona Mężczyznę. Ona pochodziła z najstarszej wspólnoty w diasporze, ludzi na ogół nieznanych zewnętrznemu światu. On był śpiewakiem na dworze królewskim, człowiekiem bogatym, słynącym z urody i wielkiego uroku. Dziesięć lat później Pawica jako pierwsza kobieta w dzielnicy żydowskiej porzuciła męża.