Gdy 17 grudnia 2010 r. Mohammed Bouazizi w akcie desperacji z powodu trudności ekonomicznych podpalał się przed ratuszem tunezyjskiego miasta Sidi Bouzid, nie miał pojęcia, iż swoim działaniem zapoczątkuje falę protestów, które radykalnie zmienią krajobraz polityczny Bliskiego Wschodu i państw Afryki Północnej. Choć jego akt miał charakter indywidualny, to jednak wiele osób dostrzegło w nim manifestację niezadowolenia z niedoskonałości systemowych, dzięki czemu szybko zyskał on wymiar ogólnospołeczny, a nawet przyczynił się do przebudowania scen politycznych w regionie.
Po prawie trzech latach wróciłam do Egiptu. Już przed wyjazdem zastanawiałam się, jak będzie wyglądać ten kraj po wielkich zmianach, jakie tu zaszły od mojego ostatniego pobytu. Jednym z moich głównych zajęć w Kairze jest więc szukanie śladów rewolucji. Jak na razie nie idzie mi to najlepiej.
Wbrew swojemu tytułowi najnowsza książka prof. Marka Dziekana Złote stolice Arabów nie opowiada o metropoliach świata arabskiego, a o jednym z największych skarbów tychże miast – związanych z nimi współczesnych intelektualistach.
Pracownia Studiów Kurdyjskich Zakładu Iranistyki IO UJ obejmuje patronat nad projektem cyklu warsztatów dla dzieci - Spas to po kurdyjsku dziękuję, którego realizacja rozpocznie się w czasie Newrozu 2012 (Kurdyjskiego Nowego Roku przypadającego 21 marca) w Hawlêr (Erbilu) w Kurdystanie irackim. Każdy z warsztatów będzie poświęcony jednej z emocji podstawowych.
Katedra Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki UŁ oraz Koło Naukowe Bliskiego Wschodu Al-Maszrik zapraszają studentów oraz doktorantów do zgłaszania tematów wystąpień na IX Dni Arabskie Wschód i Zachód: tolerancja i różnorodność, które odbędą się w dniach 18-19 kwietnia 2012 r. w Łodzi.
Począwszy od 19 grudnia w sprzedaży dostępny jest najnowszy numer As-Salam poświęcony recepcji Świętej Księgi islamu, Qur’anu, w kulturze Zachodu. Zachodu rozumianego jako te części świata, które wyrosły na fundamencie tradycji grecko-łacińsko-chrześcijańskiej, częściowo w opozycji do Wschodu i Orientu, z którymi kojarzony jest islam.
Miejsce narkotycznego seansu zostało doskonale przygotowane. Małe poduszki do siedzenia ułożone naprzeciwko balkonu, tworzyły zarys półksiężyca. W jego środkowym punkcie stała wielka miedziana taca, na której królowały nargile wraz z akcesoriami. Zachód słońca rozpływał się nad drzewami i wodą w atmosferze sennego spokoju. (…) Siedząc po turecku przed tacą Anis rozglądał się wokół zaspanymi oczami i z lubością wdychał ciężki zapach wody. Powtarzał sobie, że ogólnie rzecz biorąc świat trzyma się w normie, ale wszystko się zmieni, kiedy zacznie działać czar okrucha haszyszu rozpuszczonego w niesłodzonej kawie.
Z historii znamy wiele rewolucji, którym nadawano nazwy związane z kolorami. Czy również przemiany społeczno-polityczne zapoczątkowane tzw. Arabską Wiosną doczekają się takiego określenia? Wydaje się, że najwłaściwszy okazałby się tu kolor zielony. Zieleń jest bowiem kolorem islamu, islamu który dzięki arabskim rewolucjom wyszedł z cienia dyktatorów i zdecydowanie wkroczył na scenę polityczną.
Czy mały wschód w stolicy dużego europejskiego kraju może być normalnym elementem krajobrazu w wielkim mieście Europy XXI wieku? Wschód? Czy zachód? A może operowanie tego typu kategoriami jest wytworem europejskich wyobrażeń o wschodzie i zachodzie? Rzeczywistość zastana przez nas w jednej z imigranckich dzielnic Berlina już od samego początku pokazuje, że zamieszkałe tam społeczności nie dają się w tak łatwy sposób opisać i wśród nich samych zachodzą bardzo istotne zmiany związane z bytowaniem w odmiennym kulturowo środowisku.
Listy do moich córek to książka, w której znana polityk opisuje często śmiertelnie niebezpieczną drogę, którą musiała przejść, by sięgnąć po władzę. To także poruszające świadectwo tego, co znaczy być kobietą w Afganistanie, i relacja ze zmagań jej rodziny podczas walk między mudżahedinami a Sowietami, z wojny domowej, rządów prezydenta Rabbaniego i Ahmada Szaha Masuda, a również opis krwawych rządów talibów.
Najnowszą pracę Marek M. Dziekan poświęca pięciu złotym stolicom: Damaszkowi, Bagdadowi, Kairowi, Algierowi i Casablance, oraz postaciom działających tam wybitnych intelektualistów reprezentatywnych dla współczesnej arabskiej refleksji społecznej, politycznej i filozoficznej.
6 listopada 2011 roku rozpoczną się obchody Święta Ofiarowania – jednego z dwóch najważniejszych świąt muzułmańskich. Polscy wyznawcy islamu nazywają je Kurban Bajram, zaś tradycyjna nazwa arabska brzmi Eid al-Adha.
18 października 2011 r. byliśmy świadkami pierwszej części wymiany więźniów pomiędzy Hamasem a Izraelem. Media pękały w szwach od relacji i komentarzy dotyczących tego wydarzenia. Kogo wzmocni, a kogo osłabi ta wymiana, czy jeden żołnierz wart jest zwolnienia ponad 1000 więźniów, spośród których niektórzy to terroryści? Jednak najistotniejszą, często pomijaną kwestią są okoliczności, które umożliwiły osiągnięcie porozumienia.
W tej trzymającej w napięciu mini powieści Mahfuz przedstawia losy bywalców pewnej kairskiej kawiarni. Wśród starszych klientów, pamiętających jeszcze Egipt sprzed rewolucji w 1952 roku, są także trzej młodzi, zaangażowani politycznie studenci. Pewnego dnia zostają aresztowani, a narrator powoli odkrywa przed czytelnikiem przerażające historie, które stały się ich udziałem… Szokująca powieść, w której Mahfuz opisuje, jak naprawdę wyglądała egipska demokracja. Książka, której nie da się zapomnieć.
Arabska żona to dla mnie dość niecodzienne zjawisko wydawnicze i przyznać muszę, że także dość mało spójne. Trudno wyrazić o tej książce jakiś jeden, zdecydowany pogląd, bo za chwilę przywołać można liczne argumenty na jego zbicie.
Rozstanie Asghara Farhadiego gatunkowo przypomina jego poprzedni film, Co wiesz o Elly. To tak samo trzymający w napięciu, wciągający dramat psychologiczny. Po raz kolejny reżyser udowodnił, że potrafi zaprezentować na ekranie historię, która angażuje publiczność, potrafi utrzymać jej uwagę na całe dwie godziny i jest jednocześnie tak irańska, ale i tak uniwersalna, że z równym zaciekawieniem śledzić ją mogą ludzie na całym świecie.
Piotr Kalwas jest autorem kilkudziesięciu odcinków do słynnego polskiego serialu Świat według Kiepskich. W 2000 roku przyjął islam i kilka lat temu przeprowadził się do egipskiej Aleksandrii. Oprócz „Domu” Kalwas wydał jeszcze cztery książki: Salam, Czas, Drzwi i Rasa mystica.
Lot 93 jest wstrząsającym i szokującym reportażem przedstawiającym przebieg katastrofy jednego z czterech samolotów, które stały się celem jednego z największych zamachów terrorystycznych 11 września 2001 roku, dnia, który pokazał całemu światu, jak silny i niebezpieczny jest religijny fanatyzm.
W związku z tym, iż w te wakacje miałem przyjemność odbyć miesięczny kurs standardowego języka arabskiego w Tunisie w Instytucie Języków Nowożytnych Habiba Burghiby na Uniwersytecie Al-Manar, chciałbym napisać kilka słów nie tylko na temat samego kursu, ale również podzielić się swoimi doświadczeniami i refleksjami z wprawdzie krótkiego, ale udanego pobytu w tym dobrze znanym z turystyki kraju, już po rewolucji.
O tatarskim meczecie w Nowym Jorku niewiele u nas wiadomo. Z przyjemnością informuję więc, że ukazało się właśnie opracowanie historii gminy tatarskiej w Stanach Zjednoczonych. Jego tytuł brzmi: „Nowojorski meczet Rzeczypospolitej”, zaś autorem jest Antoni Przemysław Kosowski, doktorant w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.