Gdy 17 grudnia 2010 r. Mohammed Bouazizi w akcie desperacji z powodu trudności ekonomicznych podpalał się przed ratuszem tunezyjskiego miasta Sidi Bouzid, nie miał pojęcia, iż swoim działaniem zapoczątkuje falę protestów, które radykalnie zmienią krajobraz polityczny Bliskiego Wschodu i państw Afryki Północnej. Choć jego akt miał charakter indywidualny, to jednak wiele osób dostrzegło w nim manifestację niezadowolenia z niedoskonałości systemowych, dzięki czemu szybko zyskał on wymiar ogólnospołeczny, a nawet przyczynił się do przebudowania scen politycznych w regionie.
Po prawie trzech latach wróciłam do Egiptu. Już przed wyjazdem zastanawiałam się, jak będzie wyglądać ten kraj po wielkich zmianach, jakie tu zaszły od mojego ostatniego pobytu. Jednym z moich głównych zajęć w Kairze jest więc szukanie śladów rewolucji. Jak na razie nie idzie mi to najlepiej.
Wbrew swojemu tytułowi najnowsza książka prof. Marka Dziekana Złote stolice Arabów nie opowiada o metropoliach świata arabskiego, a o jednym z największych skarbów tychże miast – związanych z nimi współczesnych intelektualistach.
Pracownia Studiów Kurdyjskich Zakładu Iranistyki IO UJ obejmuje patronat nad projektem cyklu warsztatów dla dzieci - Spas to po kurdyjsku dziękuję, którego realizacja rozpocznie się w czasie Newrozu 2012 (Kurdyjskiego Nowego Roku przypadającego 21 marca) w Hawlêr (Erbilu) w Kurdystanie irackim. Każdy z warsztatów będzie poświęcony jednej z emocji podstawowych.
Katedra Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki UŁ oraz Koło Naukowe Bliskiego Wschodu Al-Maszrik zapraszają studentów oraz doktorantów do zgłaszania tematów wystąpień na IX Dni Arabskie Wschód i Zachód: tolerancja i różnorodność, które odbędą się w dniach 18-19 kwietnia 2012 r. w Łodzi.
Począwszy od 19 grudnia w sprzedaży dostępny jest najnowszy numer As-Salam poświęcony recepcji Świętej Księgi islamu, Qur’anu, w kulturze Zachodu. Zachodu rozumianego jako te części świata, które wyrosły na fundamencie tradycji grecko-łacińsko-chrześcijańskiej, częściowo w opozycji do Wschodu i Orientu, z którymi kojarzony jest islam.
Miejsce narkotycznego seansu zostało doskonale przygotowane. Małe poduszki do siedzenia ułożone naprzeciwko balkonu, tworzyły zarys półksiężyca. W jego środkowym punkcie stała wielka miedziana taca, na której królowały nargile wraz z akcesoriami. Zachód słońca rozpływał się nad drzewami i wodą w atmosferze sennego spokoju. (…) Siedząc po turecku przed tacą Anis rozglądał się wokół zaspanymi oczami i z lubością wdychał ciężki zapach wody. Powtarzał sobie, że ogólnie rzecz biorąc świat trzyma się w normie, ale wszystko się zmieni, kiedy zacznie działać czar okrucha haszyszu rozpuszczonego w niesłodzonej kawie.
Z historii znamy wiele rewolucji, którym nadawano nazwy związane z kolorami. Czy również przemiany społeczno-polityczne zapoczątkowane tzw. Arabską Wiosną doczekają się takiego określenia? Wydaje się, że najwłaściwszy okazałby się tu kolor zielony. Zieleń jest bowiem kolorem islamu, islamu który dzięki arabskim rewolucjom wyszedł z cienia dyktatorów i zdecydowanie wkroczył na scenę polityczną.
Czy mały wschód w stolicy dużego europejskiego kraju może być normalnym elementem krajobrazu w wielkim mieście Europy XXI wieku? Wschód? Czy zachód? A może operowanie tego typu kategoriami jest wytworem europejskich wyobrażeń o wschodzie i zachodzie? Rzeczywistość zastana przez nas w jednej z imigranckich dzielnic Berlina już od samego początku pokazuje, że zamieszkałe tam społeczności nie dają się w tak łatwy sposób opisać i wśród nich samych zachodzą bardzo istotne zmiany związane z bytowaniem w odmiennym kulturowo środowisku.
Listy do moich córek to książka, w której znana polityk opisuje często śmiertelnie niebezpieczną drogę, którą musiała przejść, by sięgnąć po władzę. To także poruszające świadectwo tego, co znaczy być kobietą w Afganistanie, i relacja ze zmagań jej rodziny podczas walk między mudżahedinami a Sowietami, z wojny domowej, rządów prezydenta Rabbaniego i Ahmada Szaha Masuda, a również opis krwawych rządów talibów.
Najnowszą pracę Marek M. Dziekan poświęca pięciu złotym stolicom: Damaszkowi, Bagdadowi, Kairowi, Algierowi i Casablance, oraz postaciom działających tam wybitnych intelektualistów reprezentatywnych dla współczesnej arabskiej refleksji społecznej, politycznej i filozoficznej.
6 listopada 2011 roku rozpoczną się obchody Święta Ofiarowania – jednego z dwóch najważniejszych świąt muzułmańskich. Polscy wyznawcy islamu nazywają je Kurban Bajram, zaś tradycyjna nazwa arabska brzmi Eid al-Adha.
18 października 2011 r. byliśmy świadkami pierwszej części wymiany więźniów pomiędzy Hamasem a Izraelem. Media pękały w szwach od relacji i komentarzy dotyczących tego wydarzenia. Kogo wzmocni, a kogo osłabi ta wymiana, czy jeden żołnierz wart jest zwolnienia ponad 1000 więźniów, spośród których niektórzy to terroryści? Jednak najistotniejszą, często pomijaną kwestią są okoliczności, które umożliwiły osiągnięcie porozumienia.
W tej trzymającej w napięciu mini powieści Mahfuz przedstawia losy bywalców pewnej kairskiej kawiarni. Wśród starszych klientów, pamiętających jeszcze Egipt sprzed rewolucji w 1952 roku, są także trzej młodzi, zaangażowani politycznie studenci. Pewnego dnia zostają aresztowani, a narrator powoli odkrywa przed czytelnikiem przerażające historie, które stały się ich udziałem… Szokująca powieść, w której Mahfuz opisuje, jak naprawdę wyglądała egipska demokracja. Książka, której nie da się zapomnieć.
Arabska żona to dla mnie dość niecodzienne zjawisko wydawnicze i przyznać muszę, że także dość mało spójne. Trudno wyrazić o tej książce jakiś jeden, zdecydowany pogląd, bo za chwilę przywołać można liczne argumenty na jego zbicie.
Rozstanie Asghara Farhadiego gatunkowo przypomina jego poprzedni film, Co wiesz o Elly. To tak samo trzymający w napięciu, wciągający dramat psychologiczny. Po raz kolejny reżyser udowodnił, że potrafi zaprezentować na ekranie historię, która angażuje publiczność, potrafi utrzymać jej uwagę na całe dwie godziny i jest jednocześnie tak irańska, ale i tak uniwersalna, że z równym zaciekawieniem śledzić ją mogą ludzie na całym świecie.
Piotr Kalwas jest autorem kilkudziesięciu odcinków do słynnego polskiego serialu Świat według Kiepskich. W 2000 roku przyjął islam i kilka lat temu przeprowadził się do egipskiej Aleksandrii. Oprócz „Domu” Kalwas wydał jeszcze cztery książki: Salam, Czas, Drzwi i Rasa mystica.
Lot 93 jest wstrząsającym i szokującym reportażem przedstawiającym przebieg katastrofy jednego z czterech samolotów, które stały się celem jednego z największych zamachów terrorystycznych 11 września 2001 roku, dnia, który pokazał całemu światu, jak silny i niebezpieczny jest religijny fanatyzm.
W związku z tym, iż w te wakacje miałem przyjemność odbyć miesięczny kurs standardowego języka arabskiego w Tunisie w Instytucie Języków Nowożytnych Habiba Burghiby na Uniwersytecie Al-Manar, chciałbym napisać kilka słów nie tylko na temat samego kursu, ale również podzielić się swoimi doświadczeniami i refleksjami z wprawdzie krótkiego, ale udanego pobytu w tym dobrze znanym z turystyki kraju, już po rewolucji.
O tatarskim meczecie w Nowym Jorku niewiele u nas wiadomo. Z przyjemnością informuję więc, że ukazało się właśnie opracowanie historii gminy tatarskiej w Stanach Zjednoczonych. Jego tytuł brzmi: „Nowojorski meczet Rzeczypospolitej”, zaś autorem jest Antoni Przemysław Kosowski, doktorant w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.
Film w reżyserii twórcy głośnego Co wiesz o Elly?, to opowieść o dwóch rodzinach, których losy w dramatyczny sposób splatają się ze sobą na skutek przypadkowego zbiegu okoliczności.
Analitycy z wyraźnym niepokojem mówią o głębokim kryzysie, w którym pogrążył się sektor budowlany w Jemenie w związku z przybierającymi na sile niepokojami społecznymi trwającymi od lutego br. Ostrzegają, że dalszy rozwój tej niebezpiecznej tendecji połączony z całkowitym wstrzymaniem projektów rozwojowych państwa doprowadzi do poważnej zapaści gospodarczej. Związany z tym gwałtowny wzrost bezrobocia może zagrozić porządkowi społecznemu.
Mauretańscy obrońcy praw człowieka zapowiadają utworzenie specjalnych grup, które podczas trwania ramadanu będą namierzać i ujawniać przypadki niewolnictwa. Biram Walid Abidi, przywódca Ruchu Zniesienia Niewolnictwa (L’Initiative pour la Resurgence du Mouvement Abolitionniste en Mauritanie - IRA Mauretania) powiedział, że działania te mają na celu sprawdzenie poziomu świadomości lokalnej na temat niewolnictwa w Mauretanii oraz uwagi, jaką światowa opinia publiczna poświęca temu zagadnieniu. 
Pascal wydał przed paru laty przewodnik Bliski Wschód: Syria, Jordania, Liban. Do Libanu i Syrii udało mi się go zabrać, a więc by mógł on całkowicie dopełnić swojego przewodnikowego żywota, pozostawała jeszcze tylko Jordania. Ta zresztą od dawna mnie kusiła. Prozachodnie królestwo regionu posiada ogrom turystycznych perełek dosłownie dla każdego. W Jordanii raj odnajdzie i amator archeologii, i zapalony nurek, i miłośnik wspinaczek.
W 2009 roku tysiące Irańczyków wyszły na ulice, by zaprotestować przeciwko wynikom sfałszowanych wyborów prezydenckich. Zrodził się Zielony Ruch, którzy zachodni komentatorzy uznali za zalążek kolejnej irańskiej rewolucji. Hooman Majd przedstawia kulisy tych wydarzeń, pokazując, jak powierzchowne i mylne bywają zachodnie interpretacje.
Tawakkul Karman, jemeńska dziennikarka i aktywistka społeczna jest jedną z trzech kobiet, które otrzymały Pokojową Nagrodę Nobla za rok 2011. Zasłynęła swoją działalnością podczas trwających protestów w Jemenie, krytykując łamanie praw człowieka, korupcję oraz funkcjonowanie administracji państwowej. Wysuwała zdecydowane żądania reform politycznych i należała do pierwszych, którzy domagali się obalenia władzy prezydenta Alego Abdullaha Saleha. 
Po prawie trzech latach wróciłam do Egiptu. Już przed wyjazdem zastanawiałam się, jak będzie wyglądać ten kraj po wielkich zmianach, jakie tu zaszły od mojego ostatniego pobytu. Jednym z moich głównych zajęć w Kairze jest więc szukanie śladów rewolucji. Jak na razie nie idzie mi to najlepiej.
Wbrew swojemu tytułowi najnowsza książka prof. Marka Dziekana Złote stolice Arabów nie opowiada o metropoliach świata arabskiego, a o jednym z największych skarbów tychże miast – związanych z nimi współczesnych intelektualistach.
Pracownia Studiów Kurdyjskich Zakładu Iranistyki IO UJ obejmuje patronat nad projektem cyklu warsztatów dla dzieci - Spas to po kurdyjsku dziękuję, którego realizacja rozpocznie się w czasie Newrozu 2012 (Kurdyjskiego Nowego Roku przypadającego 21 marca) w Hawlêr (Erbilu) w Kurdystanie irackim. Każdy z warsztatów będzie poświęcony jednej z emocji podstawowych.
Począwszy od 19 grudnia w sprzedaży dostępny jest najnowszy numer As-Salam poświęcony recepcji Świętej Księgi islamu, Qur’anu, w kulturze Zachodu. Zachodu rozumianego jako te części świata, które wyrosły na fundamencie tradycji grecko-łacińsko-chrześcijańskiej, częściowo w opozycji do Wschodu i Orientu, z którymi kojarzony jest islam. 
Listy do moich córek to książka, w której znana polityk opisuje często śmiertelnie niebezpieczną drogę, którą musiała przejść, by sięgnąć po władzę. To także poruszające świadectwo tego, co znaczy być kobietą w Afganistanie, i relacja ze zmagań jej rodziny podczas walk między mudżahedinami a Sowietami, z wojny domowej, rządów prezydenta Rabbaniego i Ahmada Szaha Masuda, a również opis krwawych rządów talibów. 
W tej trzymającej w napięciu mini powieści Mahfuz przedstawia losy bywalców pewnej kairskiej kawiarni. Wśród starszych klientów, pamiętających jeszcze Egipt sprzed rewolucji w 1952 roku, są także trzej młodzi, zaangażowani politycznie studenci. Pewnego dnia zostają aresztowani, a narrator powoli odkrywa przed czytelnikiem przerażające historie, które stały się ich udziałem… Szokująca powieść, w której Mahfuz opisuje, jak naprawdę wyglądała egipska demokracja. Książka, której nie da się zapomnieć.
Arabska żona to dla mnie dość niecodzienne zjawisko wydawnicze i przyznać muszę, że także dość mało spójne. Trudno wyrazić o tej książce jakiś jeden, zdecydowany pogląd, bo za chwilę przywołać można liczne argumenty na jego zbicie.
O tatarskim meczecie w Nowym Jorku niewiele u nas wiadomo. Z przyjemnością informuję więc, że ukazało się właśnie opracowanie historii gminy tatarskiej w Stanach Zjednoczonych. Jego tytuł brzmi: „Nowojorski meczet Rzeczypospolitej”, zaś autorem jest Antoni Przemysław Kosowski, doktorant w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. 
